Самая большая в районе династия культработников отмечает юбилеи. 21.by

Самая большая в районе династия культработников отмечает юбилеи

Размер текста:
A
A
A

Сям’я Барысевічаў — адзіная ў нашым раёне дынастыя культработнікаў, якая бярэ свой пачатак усяго крыху больш за паўстагоддзя таму, але ўжо налічвае каля дзясятка прадстаўнікоў галіны.
Пятага лютага адной з яе пачынальніц — Ніне Іосіфаўне Барысевіч, былой загадчыцы Малочкаўскага клуба — споўнілася 70 гадоў.

Сёння ў Малочках і наваколлі часта ўспамінаюць былыя часы, калі ў вёсках колькасць жыхароў падлічвалася сотнямі, бурліла жыццё і… працаваў клуб.
— Колькі сябе памятаю, заўсёды выступала, удзельнічала ў самадзейнасці, — гаворыць Ніна Іосіфаўна. — Нават на выпускным у школе дырэктар на мой конт зазначыў: «Ніколькі не здзіўлюся, калі раптам недзе пачую, што выступае народная артыстка Ніна Манчык (аўт. — дзявочае прозвішча)».
Народжаная ў шматдзетнай сям’і, у якой выхоўвалася сямёра дзяцей, Ніна Барысевіч была вымушана рана пачынаць зарабляць на кавалак хлеба. Дзяўчыне было 16 гадоў, калі яна адправілася па лепшую долю ў Баранавічы. Магчыма, так і працавала б на баваўняным камбінаце матальшчыцай, раз-пораз прымаючы ўдзел у самадзейнасці, ды абставіны прымусілі вярнуцца дадому: моцна хварэла старэнькая маці, і ёй былі патрэбны дапамога і догляд.
Тым не менш, тры гады ў Баранавічах не прайшлі дарэмна — пакінулі адбітак на далейшым лёсе.
— Я спявала ў вакальным гурце, які існаваў пры камбінаце, і запомнілася ўсім сваім самым нізкім альтам, — юбілярка ўспамінае, з чаго пачыналіся яе першыя крокі ў галіну культуры раёна. — А ў Баранавіцкім Палацы культуры, напэўна, запомнілася роляй Снягуркі.
Калі Ніна Іосіфаўна вярнулася на малую радзіму, ёй прапанавалі работу ў клубе.

З прыходам маладой загадчыцы работа культустановы ў Малочках карэнным чынам памянялася і стала выгадна адрознівацца ад той дзейнасці, якая разгортвалася ў астатніх трох клубах тагачаснага Ружанскага сельсавета. У выніку любое мерапрыемства, якое мясцовая ўлада планавала праводзіць, ладзілася безумоўна ў Малочках. Яно і зразумела: тут працавалі сумленна, укаранялі самыя новыя на той час формы работы.
— Калі я вярнулася з Баранавіч, на Пружаншчыне нават не мелі ўяўлення, што такое «аганёк». Вячоркі, выступленні па бліжэйшых сёлах, супрацоўніцтва паміж клубамі, — пералічвае Ніна Іосіфаўна тыя формы работы, якія найбольш палюбіліся вяскоўцам. — А якой папулярнасцю карысталася мастацкая самадзейнасць! Здаецца, не было ніводнай маладой сям’і, якая не прымала б у ёй удзел. Сёння і сама здзіўляюся, калі мы і час на ўсё знаходзілі: на работу, на хатнія клопаты, якіх у вёсцы безліч, ды яшчэ і на гастролі.
А гастралявалі малочкаўскія артысты часта. Ды заслужылі такую папулярнасць, што пра іх неаднойчы расказвалі ў прэсе, паказвалі па тэлебачанні.

Дарэчы, першая ўрачыстая рэгістрацыя шлюбу на Пружаншчыне прайшла таксама ў Малочках. Як гаворыць сама Ніна Іосіфаўна, яе шчасце працавала побач — у бібліятэцы. Калі б нагодай для размовы з Нінай Іосіфаўнай быў не яе юбілей, то гісторыя гэтай сямейнай пары, напэўна, магла б стаць асноўнай тэмай артыкула: сёлета Барысевічы адзначаць залатое вяселле. Муж і жонка выхавалі трох сыноў, а сёння маюць яшчэ шэсць унукаў і нават дачакаліся праўнучка.
Ужо каля дзясятка гадоў Ніна Іосіфаўна знаходзіцца на заслужаным адпачынку, але без любімай работы не сумуе: проста не мае на гэта часу. Гэтая актыўная жанчына не любіць сядзець без справы, заўсёды знойдзе сабе занятак: вышывае, піша вершы, у сезон ходзіць у лес, займаецца агародніцтвам. Яе ведаюць і высока цэняць як актыўнага ўдзельніка дэпутацкай дзейнасці.
— Хтосьці, магчыма, здзівіцца: навошта нагружаць сябе работай? — гаворыць Н.І.Барысевіч. — А я лічу, калі ў сям’і лад — любая работа будзе ў радасць.

Усе члены сям’і Барысевіч займаюцца хаця і рознай дзейнасцю, але праследуюць адну мэту — несці культуру ў масы. Ды робяць гэта так умела, з душой, што ў вёсцы за гэтай сям’ёй даўно замацавалася мянушка Культуры. Старэйшы сын Барысевічаў Аляксандр — дырэктар Ружанскага цэнтра культуры і вольнага часу, займаецца з дзеткамі ў вакальнай студыі. Валодзя — без перабольшвання самы вядомы ў Гродне гукарэжысёр. Ён не толькі працуе ў Гродзенскім каледжы мастацтваў інжынерам і мастаком па святле, але і з’яўляецца тэхнічным дырэктарам Рэспубліканскага фестывалю нацыянальных культур, гукарэжысёрам раённых, гарадскіх і абласных мерапрыемстваў. Малодшы, Віктар, з’яўляецца арганізатарам знакамітага ў маладзёжным асяроддзі ColorFest — музычнага фестывалю, які вядомы сваёй традыцыяй абсыпаць адзін аднаго фарбамі Холі, якія лёгка змываюцца.
Вось ужо шмат гадоў у галіне культуры раёна працуе нявестка Марыя. Другая нявестка, Святлана,з’яўляецца эстрадным выканаўцам, заснавальнікам і кіраўніком народнай эстраднай студыі пры цэнтры культуры ў Гродне.
Старэйшыя ўнукі, атрымаўшы адпаведную адукацыю, таксама шчыруюць на ніве культуры: Саша, які жыве ў Магілёве, іграе ў аркестры, з’яўляецца выкладчыкам, Каця — харэограф у Ружанскай ДШМ. Школьнікі Даша і Улад маюць рознабаковыя інтарэсы, але ўсе звязаны з культурай: цікавяцца музыкай, займаюцца вакалам, мастацкай творчасцю і маюць усе задаткі для таго, каб стаць годнымі прадаўжальнікамі вялікай дынастыі.

…Павіншаваць любімую, дарагую жонку, матулю, свякроў і бабулю з 70-годдзем пятага лютага Барысевічы сабраліся ўсёй сям’ёй. Як і належыць творчым людзям, рыхтавалі падарункі «з іскрынкай».
— Лепшага падарунка і прыдумаць нельга! — гаворыць маці, расчуленая музычным віншаваннем старэйшага Аляксандра.
Верш пра матулю, напісаны сучаснай беларускай паэткай Людмілай Воранавай, спецыяльна да юбілею дарагога чалавека ён паклаў на ўласную музыку. Не была б гэта творчая сям’я!

Падарункі і віншаванні юбілярка прымала і ад былых калег. Знайшоў час, каб выказаць павагу і ўручыць Падзячны ліст таленавітаму арганізатару і граматнаму кіраўніку Н.І.Барысевіч, і начальнік аддзела ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі райвыканкама К.І.Панімаш.
Узрушаная ўвагай з боку не толькі родных, Ніна Іосіфаўна прызналася:
— Напэўна, ніхто з культработнікаў не адчуваў такога шчасця, як я! Заўсёды атрымлівала задавальненне ад таго, што было справай усяго жыцця. За што і атрымлівала заслужаныя ўзнагароды: павіншаваць мяне з 55-годдзем прыязджалі ўсе культработнікі раёна, не забылі і ў 70.
Марына Вакульская. Фота аўтара.

 
 
Чтобы разместить новость на сайте или в блоге скопируйте код:
На вашем ресурсе это будет выглядеть так
Сям’я Барысевічаў — адзіная ў нашым раёне дынастыя культработнікаў, якая бярэ свой пачатак усяго крыху больш за паўстагоддзя таму, але ўжо налічвае каля дзясятка...
 
 
 


Архив (Новости Культуры)

21.by в социальных сетях

Свежие газеты

11.12.2018
Mir24.TV Belarus
Навiны Палесся
Полесская правда
Пинский Вестник
Двинская правда (Верхнедвинск)
Міёрскія навіны
Патриот (Ушачи)
Герой працы
Газета Авангард
Новости Волковыска
Вороновская газета
Полымя
Lida.Info
Заря над Неманам
Светлы шлях
Единство
Новости Дзержинска
Нясвижскiя навiны
Слуцк Город
Смалявiцкi край
Soligorsk News
Маяк Преднепровья
Радзiма
Горецкий вестник
Савецкая вёска
Кировец
Голас Касцюкоушчыны
Асiповiцкi край
Новости Хотимска
Новы дзень (Жлобин)
Перамога (Дятлово)
Святло кастрычнiка (Мстиславль)
12.12.2018
Mir24.TV Belarus
Кобринский вестник
Полесская правда
Пинский Вестник
Міёрскія навіны
Патриот (Ушачи)
Клiч Радзiмы
Герой працы
Газета Авангард
Новости Волковыска
Вороновская газета
Полымя
Заря над Неманам
Светлы шлях
Единство
Новости Дзержинска
Нясвижскiя навiны
Слуцк Город
Маяк Преднепровья
Радзiма
Горецкий вестник
Савецкая вёска
Кировец
Голас Касцюкоушчыны
Кричевская жизнь
Асiповiцкi край
Новости Хотимска
Новы дзень (Жлобин)

© 2004-2018 21.by
Яндекс.Метрика