Віктар Перагудаў: “Чалавек шчаслівы, калі ў суладдзі душэўнае, цялеснае і духоўнае…”. 21.by

Віктар Перагудаў: “Чалавек шчаслівы, калі ў суладдзі душэўнае, цялеснае і духоўнае…”

Размер текста:
A
A
A

Герой сённяшняга выпуску «Сустрэч» – наш зямляк, беларускі святар, настаяцель прыхода храма прападобнай Еўфрасінні Полацкай у гарадскім пасёлку Івянец протаіерэй Віктар Георгіевіч Перагудаў. Напачатку года айцец Віктар атрымаў прэмію Прэзідэнта Беларусі Аляксандра Лукашэнкі «За духоўнае адраджэнне” за заслугі па арганізацыі сацыяльнай дапамогі дзецям-інвалідам і іншым катэгорыям грамадзян. У коле шматлікіх спраў ён знайшоў час пагутарыць з журналістамі раённай газеты і падзяліўся многімі цікавымі фактамі і назіраннямі з жыцця.

 Протаіерэй Віктар Перагудаў нарадзіўся 18 кастрычніка 1957 года ў Валожыне. У 1996 годзе скончыў Мінскую духоўную семінарыю. У 1993 годзе прыняў святарскі сан, пасля чаго быў прызначаны настаяцелем храма ў гонар прападобнай Еўфрасінні Полацкай у г. п. Івянец. З 1994 па 2007 год сумесна з вернікамі і на сродкі дабрачынцаў айцец Віктар ажыццяўляў будаўніцтва храма і крыптавай царквы ў гонар свяціцеля Міны, епіскапа Полацкага, па праекце архітэктара В. Ф. Даніленкі. У 2013 годзе на месцы сястрынскага корпуса былога Івянецкага жаночага манастыра пабудаваў капліцу.

На працягу шматлікіх гадоў у прыходзе айцец Віктар ажыццяўляе шэраг сацыяльных дабрачынных праектаў, накіраваных на адрасную дапамогу дзецям з абмежаванымі магчымасцямі, састарэлым і сацыяльна неабароненым катэгорыям насельніцтва. Дзякуючы гэтаму незвычайнаму чалавеку, у в. Пральнікі ў 2004 годзе на добраахвотныя ахвяраванні быў пабудаваны прыхадскі Дом міласэрнасці “Вікторыя”. Тут праводзіцца рэгулярная работа па сацыяльнай адаптацыі, аздараўленні, ацаркаўленні і рэабілітацыі дзяцей-інвалідаў, размяшчаецца багадзельня для састарэлых людзей, пункт раздачы гуманітарнай дапамогі, стайня для заняткаў з дзецьмі іпатэрапіяй. Акрамя таго, з 2009 года ў Пральніках вядзецца рэстаўрацыя закінутага будынка могілкавага храма-ўсыпальніцы памешчыкаў Ратынскіх у гонар свяціцеля Мікалая Цудатворца.

Пры прыходзе створана таксама маладзёжнае братэрства ў гонар прападобнай Еўфрасінні Полацкай, якое займаецца духоўна-асветніцкай і сацыяльнай працай. На працягу 19 гадоў пры падтрымцы прыхода ажыццяўляецца аздараўленне дзяцей у Швецыі ў рамках супрацоўніцтва з Чарнобыльскім камітэтам г. Смёген. У 2016 і 2017 гадах па ініцыятыве айца Віктара ў Маладзечанскай епархіі былі праведзены два міжнародныя мастацкія пленэры “Святасць зямлi беларускай” з удзелам прадстаўнікоў Беларусі, Расіі, Украіны і Чэхіі. Усе атрыманыя ад продажу напісаных карцін сродкі ідуць на дапамогу і падтрымку праектаў, якія рэалізуюцца прыходам.

Айцец Віктар праводзіць актыўную працу па духоўна-патрыятычным і маральным выхаванні моладзі, што пражывае на тэрыторыі, якая абслугоўвае прыход. У кастрычніку 2015 года для вывучэння, захавання і папулярызацыі беларускага дзіцячага фальклору пры нядзельнай школе храма быў створаны дзіцячы танцавальны фольк-гурт “Васілёк”, які ўзначаліла былая танцорка харэаграфічнага ансамбля “Журавінка” Наталля Гаркун. Калектыў наведаў у 2017 годзе Швецыю, дзе паспяхова выступіў з канцэртнай праграмай.

У дні святкавання Светлага Хрыстовага Ражджаства ў 2016 годзе маладзёжнае братэрства правяло першую дабрачынную акцыю “Робім цуды разам”. Сямнаццаць крызісных сем’яў рэгіёну атрымалі святочныя прадуктовыя наборы, а дзеці – салодкія падарункі. А ў дні Светлага тыдня 2017 года маладзёжнае братэрства пры падтрымцы прыхода правяло дабрачынныя выезды ў дамы адзінокіх, хворых і састарэлых людзей пад назвай “Велікоднае пасланне”.

 

    – Айцец Віктар, раскажыце нашым чытачам, якія пачуцці ўзнікалі пры атрыманні прэстыжнай прэміі ад кіраўніка краіны?

– Удзячнасць і радасць ад таго, што наша агульная царкоўная справа па сацыяльнай адаптацыі дзяцей-інвалідаў шырока прызнана грамадствам і ацэнена на самым высокім узроўні. Прэзідэнт сказаў вельмі важныя словы: «Дзеці павінны адчуць, што яны патрэбны дзяржаве». Сёння мы і стараемся працаваць менавіта так, каб даць усвядоміць дзецям, што яны патрэбныя. Памылкова бачыць у іх толькі фізіялогію. Кожны дзень з імі – нейкае адкрыццё. Яны дапамагаюць нам заставацца людзьмі, а мы ў гэты час праходзім тэст на чалавечнасць. Яны вучаць нас шчыра, адкрыта любіць, вучаць тварыць моцную малітву… Больш за 10 гадоў займаемся дзеткамі. І ўсё больш я радуюся, што грамадства адкрываецца насустрач ім. У нас валанцёрамі працуюць нават кіраўнікі розных узроўняў, прадстаўнікі бізнес-колаў. Радуе, што столькі людзей хочуць дапамагаць, рэалізоўваючы пры гэтым сябе.

    – Царква будавалася звыш дзесяцігоддзя. Як адважыліся ўзвесці праваслаўны храм у каталіцкім, па сутнасці, мястэчку?

– Тут справа ў постаці святой Еўфрасінні. Ведаеце, я мару, што калісьці Дзень памяці нашай нябеснай заступніцы ўзыдзе ў ранг дзяржаўнага свята, як гэта практыкуецца ў многіх іншых краінах. Зачын быў пакладзены 100 гадоў назад, калі тут з’явіліся праваслаўныя манашкі. Мы не сумняваліся, што святая Еўфрасіння нас не пакіне. Падтрымала моцна і раённая ўлада. Кожная ахвяраваная вернікамі капейка лягла ў падмурак і сцены храма. Доўга будавалася царква, але вырасла яна на гістарычным, святым, намоленым месцы.

    – Ці шмат вернікаў наведваюць службы?

– Дастаткова ў Івянцы і акрузе праваслаўных. Пасля Другой сусветнай вайны сюды прыехалі настаўнікі, інтэлігенцыя. Іншая справа, што людзі былі адарваны ад царквы. Але на ўзвядзенне храма яны адгукнуліся з радасцю. З агульнай работы я вынес такі досвед: першы дзень ты капаеш сам, на другі прыходзіць дарадца, а на трэці ён і сам бярэ рыдлёўку. Але толькі пры той умове, калі ўсе тры дні ты таксама капаеш сам. Гэты прынцып праўдзівы для любой справы.

    – Вы з’яўляецеся адным з тых праваслаўных святароў-энтузіястаў, якія вядуць набажэнствы на беларускай мове. Як такое рашэнне прымалася?

– Па благаславенні Уладыкі Філарэта. Я ў свой час узначальваў маладзёжны рух Праваслаўнай царквы. Нашы пачынанні ў кірунку беларусізацыі богаслужэнняў былі падтрыманы Уладыкам. Іншая справа, што давялося істотна і калегіяльна папрацаваць, каб стварыць прыстойныя пераклады кніг. Былі да гэтага падобныя спробы, у тым ліку і замежныя, але яны не падыходзілі для службы. Тады Мітрапаліт Мінскі і Слуцкі благаславіў на стварэнне біблейскай камісіі, якая стала распрацоўваць адаптаваныя, кананічныя пераклады Бібліі і іншых царкоўных кніг на беларускую мову. Насельніцтва прыняло гэта натуральна. І цяпер праца працягваецца і распаўсюджваецца.

    – Вы марылі звязаць жыццё са служэннем Богу?

– Гэта вынік доўгіх роздумаў аб сэнсе жыцця і асабістага месца ў ім.

    – Якія галоўныя якасці павінны быць у святара?

– Шчырасць і любоў. Усеабдымная, да Бога і да людзей. Забываючы пра сябе.

    – У царкве чаму павучаеце прыхаджан?

– Як правільна бачыць выратаванне душы. Радасць даецца ад адчування еднасці з Богам. Можна ўсё жыццё падаваць запіскі і ставіць свечкі, але так і не наблізіцца да Яго…

    – З чаго пачынаецца Ваш дзень?

– З удзячнай малітвы. За тое, што Бог мяне цярпіць і дае магчымасць працаваць.

    – Хто сёння дапамагае Вам у працы?

– Сям’я, у першую чаргу. Матушка-памочніца. Сёстры міласэрнасці, якія займаюцца сацыяльным складальнікам. І людзі, што гатовы ўзяць на сябе клопат па суправаджэнні дзетак-інвалідаў па жыцці, становячыся, часам і ўпотай ад уласных родных і блізкіх, але па закліку душы, іх хроснымі бацькамі. Такіх, дарэчы, усё больш…

    – Асноўнае правіла ў Вашай сям’і?

– Заўважай тых, хто вакол цябе. Спяшайся рабіць дабро. Жыві не дзеля сябе –­ дзеля іншых. Члены сям’і далучаюцца да агульных памкненняў. Цяпер распрацоўваем новую форму работы з дзеткамі – каністэрапію. Лячэнне зносінамі з сабакамі асабліва карысна для аўтыстаў. Гэту справу ўжо ўзяў на сябе зяць. Зараз ён навучаецца на анлайн-курсах, а неўзабаве ў Пральніках завядзём яшчэ і калматых памочнікаў.

    – Пра што марыць айцец Віктар?

– Царква пабудавана, сад пасаджаны, дзве дачкі, зяць… А мару я аднавіць Пральніцкую царкву, вярнуць ёй аўтэнтычнасць, напоўніць людзьмі. Ёсць яшчэ адзін праект, які выношваю. Мадэль сумеснага постінтэрнатнага суправаджэння дзяцей-інвалідаў. Дом пры царкве, дзе яны атрымаюць вопыт жыццёвы і сацыяльны, змогуць адаптавацца ў грамадстве. Дзе педагог будзе вадзіць іх у магазін і навучыць выбіраць тавары. Дзе яны будуць даглядаць за агародам і кветкамі… Такі вопыт вядомы ва ўсім свеце. Але задумка патрабуе вялікіх сродкаў. Праўда, я ўжо працую над гэтым і спадзяюся, у пэўны час пастукаю ў дзверы да спонсара.

    – Вялікі Вам дзякуй, айцец Віктар, і Божай дапамогі ў справах.

Над матэрыялам працаваў

Сяргей САДОЎСКІ

 
 
Чтобы разместить новость на сайте или в блоге скопируйте код:
На вашем ресурсе это будет выглядеть так
Герой сённяшняга выпуску «Сустрэч» – наш зямляк, беларускі святар, настаяцель прыхода храма прападобнай Еўфрасінні Полацкай у гарадскім пасёлку Івянец...
 
 
 


Архив (Новости Культуры)

21.by в социальных сетях

Свежие газеты

14.08.2018
Mir24.TV Belarus
Івацэвіцкі веснік
Кобринский вестник
Навiны Палесся
Полесская правда
Пинский Вестник
Двинская правда (Верхнедвинск)
Гарадоцкi веснiк
Новости Докшицы
Днепровская правда (Дуюровно)
Новости Полоцка
Патриот (Ушачи)
Чырвоны прамень
Газета Авангард
Новости Ветки
Лоевский край
Чырвоны Кастрычнiк
Петрыкаускiя навiны
Чачэрскi веснiк
Новости Волковыска
Вороновская газета
Ивьевский край
Полымя
Lida.Info
Лидская газета
Заря над Неманам
Свислочская газета
Светлы шлях
Единство
Новости Дзержинска
Нясвижскiя навiны
Слуцк Город
Смалявiцкi край
Прамень
Маяк Преднепровья
Радзiма
Горецкий вестник
Савецкая вёска
Кировец
Голас Касцюкоушчыны
Кричевская жизнь
Асiповiцкi край
Новости Хотимска
Новы дзень (Жлобин)
Перамога (Дятлово)
Святло кастрычнiка (Мстиславль)
15.08.2018
Полымя
Нясвижскiя навiны
Маяк Преднепровья
Святло кастрычнiка (Мстиславль)

© 2004-2018 21.by
Яндекс.Метрика