“А ты і ёсць мой свет”. 21.by

“А ты і ёсць мой свет”

Размер текста:
A
A
A

 

У цягніку, пад мерны перастук колаў, калі падарожнікі выпадкова сустракаюцца і гэтак жа хутка расстаюцца, нярэдка можна пачуць розныя жыццёвыя гісторыі. Гадоў дзесяць таму давялося пачуць некалькі такіх шчырых расповедаў у плацкартным вагоне поезда, што спяшаўся накірункам з Жабінкі да Мінска.
Памятаю, пачала расказ дзяўчына (звалі яе, здаецца, Святланай). У гэтае імгненне радыё зайграла мелодыю, якая вельмі яе ўзрушыла. Яна ўсхліпнула і прамовіла:
– Заўтра гадавіна, як не стала маёй матулі. Вучуся ў Брэсце, цяпер вяртаюся дамоў у Бярозу, трэба да мамы на магілу завітаць… Калі я была маленькай, перад сном яна нярэдка напявала мне сваім мяккім прыгожым голасам гэтую песеньку.
Усе міжволі прыслухаліся да лірычнай мелодыі: “А вясной ліняюць розныя звяры, не ліняе толькі сонечны зайчык…” – а Света працягвала:
– Калі мама моцна захварэла, штодня наведвала яе ў бальніцы, падтрымлівала, чым магла, ужо мая чарга прыйшла напяваць ёй гэтую самую песеньку. Для яе, разумееце, гэта было, як глыток свежага паветра, а пры словах пра сонечнага зайчыка матулін твар асвятляўся, нібыта насамрэч лютаўскую завею раптоўна растапіла вясенняя адліга… З тае пары я больш не чула гэтай песні і сама яе не спявала. А сёння, калі ў Брэсце мяне праважаў Сярожа, з якім вырашылі ўлетку пажаніцца, ён раптам пачаў мармытаць сабе пад нос гэтыя радкі. Высветлілася, што і яму мама спявала ў маленстве пра сонечнага зайку. Ужо тады ледзь стрымлівала слёзы, а тут села ў цягнік і зноў тая ж мелодыя…
Дзіўна, але гэты расповед нібыта выклікаў нейкую цапную рэакцыю і прымусіў маладога чалавека, што сядзеў насупраць расчуленай дзяўчыны, згадаць сваю гісторыю.
– Майму дзядулю ўжо за восемдзесят, колькі гадоў таму ён страціў зрок. Аднойчы дзед сказаў мне: “Твая бабуля – самая прыгожая на зямлі, праўда?” Я задумаўся на імгненне: “Табе, відаць, не стае гэтай прыгажосці цяпер, калі ты яе не бачыш?” Дзядуля ўсміхнуўся і запярэчыў: “Што ты! Я бачу яе кожны дзень. І па шчырасці, нават лепш, чым тады, калі мы былі маладымі”. І раптам скамандаваў: “Спыніся ля крамы. Мы забыліся купіць ёй пунсовыя ружы. Вось табе грошы, збегай хуценька. І абавязкова пунсовыя – не пераблытай”. Тады я спытаўся: “А што, сёння нейкі асаблівы дзень?” – “Ды не, здаецца, не… – адказаў дзядуля. – Хаця ўсё ж ты маеш рацыю: кожны дзень у нечым асаблівы. Для маіх вачэй усе колеры аднолькавыя. А твая бабуля любіць кветкі. Асабліва пунсовыя. Яны прыносяць ёй шчасце. Таму глядзі, не пераблытай!”
Са свайго боку, і мне згадалася гісторыя, што здарылася на маіх вачах, калі аднойчы апынуўся ў бальніцы. Па суседству ляжаў стары, які меў вельмі дрэнную памяць. Ён забываў літаральна ўсё. Нават уласнае імя згадваў з цяжкасцю, не памятаў і таго, дзе ён і што гаварыў усяго некалькі хвілін таму. Часцяком дзядка даводзілася праводзіць да палаты, бо ён увесь час губляўся на калідоры ці ў іншых пакоях. Але нейкім цудам (і думаю, гэты цуд завецца каханнем) адзіны чалавек, каго ён пазнаваў беспамылкова, была ягоная жонка. Як толькі жанчына наведвалася ў бальнічную палату, стары адразу ўспамінаў, хто яна, і прамаўляў:
– Добры дзень, мая прыгожая Кацярынка.
А аднойчы ён працягнуў ёй руку і запрасіў на танец, зрабіў крок-другі, збіўся і прамовіў вінавата і расчулена, нібыта дзіця:
– І гэта не помню…
Тады ягоная Каця нахіліла яго белую галаву і прамовіла журботна:
– Нічога, даражэнькі, мы ўсё-ўсё ўспомнім…
У гэты час свае капрызкі паказаў хлопчык гадоў шасці-сямі, і ўвага часовых насельнікаў вагона пераключылася на яго. Нехта нават зрабіў заўвагу маці неслуха ды плаксы:
– Жанчына, сачыце за сваім дзіцём! Хлопец надта сваволіць.
Яна апусціла вочы і паспешліва, збянтэжана прамовіла:
– Канечне-канечне, прабачце. Ён у мяне звычайна смірны, а тут зуб непакоіць, вось і месца сабе не знаходзіць… А сердаваць я на яго зусім не магу. Учора ён абняў мяне і сказаў: “Ты самая лепшая мамулечка на свеце”. А я спыталася: “Адкуль ты ведаеш? Ты ж не бачыў усіх мам усяго свету”. Сынок у адказ на гэта яшчэ мацней прыціснуўся да мяне і прамовіў: “А ты і ёсць мой свет”.
…А з дынаміка зноў данеслася: “А вясной ліняюць розныя звяры…”
Анатоль РОСТАЎ.

 
 
Чтобы разместить новость на сайте или в блоге скопируйте код:
На вашем ресурсе это будет выглядеть так
  У цягніку, пад мерны перастук колаў, калі падарожнікі выпадкова сустракаюцца і гэтак жа хутка расстаюцца, нярэдка можна пачуць розныя жыццёвыя гісторыі. Гадоў...
 
 
 


Архив (Разное)

21.by в социальных сетях

Свежие газеты

11.12.2018
Mir24.TV Belarus
Навiны Палесся
Полесская правда
Пинский Вестник
Двинская правда (Верхнедвинск)
Міёрскія навіны
Патриот (Ушачи)
Герой працы
Газета Авангард
Новости Волковыска
Вороновская газета
Полымя
Lida.Info
Заря над Неманам
Светлы шлях
Единство
Новости Дзержинска
Нясвижскiя навiны
Слуцк Город
Смалявiцкi край
Soligorsk News
Маяк Преднепровья
Радзiма
Горецкий вестник
Савецкая вёска
Кировец
Голас Касцюкоушчыны
Асiповiцкi край
Новости Хотимска
Новы дзень (Жлобин)
Перамога (Дятлово)
Святло кастрычнiка (Мстиславль)
12.12.2018
Mir24.TV Belarus
Кобринский вестник
Полесская правда
Пинский Вестник
Міёрскія навіны
Патриот (Ушачи)
Клiч Радзiмы
Герой працы
Газета Авангард
Новости Волковыска
Вороновская газета
Полымя
Заря над Неманам
Светлы шлях
Единство
Новости Дзержинска
Нясвижскiя навiны
Слуцк Город
Маяк Преднепровья
Радзiма
Горецкий вестник
Савецкая вёска
Кировец
Голас Касцюкоушчыны
Кричевская жизнь
Асiповiцкi край
Новости Хотимска
Новы дзень (Жлобин)


Партнёры

© 2004-2018 21.by
Яндекс.Метрика