Год малой радзімы. 21.by

Год малой радзімы

Размер текста:
A
A
A

Малая радзіма Анатоля Зэкава – вёска Патапаўка. Тут ён скончыў мясцовую школу, тут пачынаўся яго жыццёвы і творчы шлях. Землякі паэта і сёння з’яўляюцца галоўнымі героямі яго вершаў і празаічных твораў. Па сутнасці на працягу ўсяго свайго жыцця пісьменнік стварае своеасаблівы летапіс роднай яго сэрцу Патапаўкі і нашай агульнай радзімы – Будакашалёўшчыны. Сведчаннем таму – і вершы, прапануемыя сёння чытачам “Авангарда”.

Год малой радзімы

Анатоль ЗЭКАЎ

МОЙ РАДАВОД

Наташа – мама,
бацька – Коля,
і дзед Цімох,
і баба Марфа.
Імёны гэтыя ніколі
у памяці маёй
не спрахнуць.

А ёсць і прадзедаў імёны,
і іншых “пра”,
якіх нямала.
Яны мацуюць, нібы звёны,
ствол радаводны мой
трывала.

Яны адтуль,
з глыбінь стагоддзяў,
дзе – і загадкі, і адгадкі.
І я – звяно ў тым радаводзе
для будучых сваіх нашчадкаў.

 

БУДАКАШАЛЁЎСКІ ЛЕС

Мой край з нябеснымі вачыма
наўсцяж лясамі зелянее,
і дзякуючы ім, магчыма,
ён не залее і ў завеі.

Стаяць дубы, як вартавыя,
і, узіраючыся ў далеч,
цікуюць, каб адкуль стыхія
на лес не наляцела зграяй.

А наляціць – дубы раскінуць
галлё і захінуць падлесак,
не даючы яму загінуць,
каб з часам стаў падлесак лесам.

Люблю дубы я за трывучасць
і даўгавечнасць іх, бярозы –
за белізну і сок гаючы,
а за калючы нораў – сосны.

Мне любыя і клён з асінай,
рабіна, елка, вольха, ясень…
Мой край – з нябеснымі вачыма –
жыве здаўна ў лясной акрасе.

 

ДАВАЙ, ЗЕМЛЯК…

Міколу Чарняўскаму

Давай, зямляк, паедзем на радзіму,
ў Патапаўцы
і ў Будзе Люшаўскай пабудзем.
Яна спрадвек была для нас адзінай,
і ёсць адзіная, і вечна будзе.

Тут першыя свае рабілі крокі,
і ўсё для нас было тут змалку звычным.
Яна паіла нас гаючым сокам,
што потым пераліўся ў паэтычны.

Давай, зямляк, паедзем на радзіму…

 

НЕДАСЛАНЫ ЛІСТ ЯЎСЕЮ МАЙСЕЕНКУ

Я – словам родным,
Вы – алеем,
у тым і наша двуадзінасць,
што мы ўслаўляем, як умеем,
свайго маленства кут радзінны:

Уваравічы Вы – у Ленінградзе,
а я – Патапаўку ў сталіцы.
Жывём з радзімаю ў суладдзі,
бо й праз гады радзіма сніцца

і землякі, якіх нам згадваць,
знаёмыя да кожнай рыскі:
уваравічцы – Вам у Ленінградзе,
а мне патапаўцы – у Мінску.

І кашалёўскі край радзінны
праз тыя сонечныя згадкі –
у вершах – я, а Вы – ў карцінах –
мы пакідаем для нашчадкаў.

 

***

Цягнікі бягуць праз Буда-Кашалёва.
Рэйкі і ўначы, і ўдзень гудуць.
Рэха гулка адгукаецца з дубровы –
ні звярам, ні птушкам не заснуць.

Думаў я так на патапаўскім паўстанку,
а звяры і птушкі – хоць бы хны:
грукат колаў, ён для іх – як калыханка,
пад яго і бачаць сны яны.

Я і сам, было, звяраў гадзіннік
па гудках, што слалі цягнікі…

Мне й цяпер, як засумую па радзіме,
сняцца тыя родныя гудкі.

 

ЛЕТА НА МАЛАХАЎСКІМ
Надзеі і Алене Жлобам

На Малахаўскім пасёлку,
што завецца Светлым,
прачынаюся на золку
бездажджлівым летам,

абыходжу моўчкі грады,
разамлелыя ад спёкі.
Ім дажджы былі б у радасць,
ды дажджы – далёка.

Не відаць хмурын-аблокаў –
бы настаў край свету
на Малахаўскім пасёлку,
што завецца Светлым.

 

МАР’ІНА

Справа, пэўна, марная
бо й шукаць не варта
у пасёлку Мар’іна
хоць адну мне хату.

Студня не парыпвае,
ды і ўсё не тое.
Зарасло спрэс ліпамі
Мар’іна былое.

Ну а мне вось сніцца
у гадах у сталых
час, калі дзяцінства
тут маё гуляла…

 

ФУТБОЛЬНЫ КВАРТЭТ “А”

Караткевіч, Несцераў, Мацвееў –
цёзкі ўсе, амаль што аднагодкі –
згадваюцца мне заўсёды, дзе я
і ні быў калі б далёка ўсё-ткі.

У маленстве разам мяч ганялі
мы на лузе, на футбольным полі,
і квартэтам “А” нас называлі,
бо былі квартэтам Анатоляў.

Я жыву і цешуся надзеяй:
вось бы разам выйсці зноў на поле,
Караткевіч, Несцераў, Мацвееў,
ну і я, чацвёрты з Анатоляў.

Можа, не з такім бы ўжо імпэтам,
не з такой бы жвавасцю і ўздымам,
толькі ўпэўнены: сваім квартэтам
фору б далі й сёння маладым мы.

 

АКОП
Памяці Івана Яўхімавіча Зэкава

Капаюць акоп у мірныя дні
нашчадкі ваеннага прадзеда.
Ты ўнукаў, бабуля, у тым не віні,
бо ім гэта ў спадчыну дадзена.

Калі ад блакады стагнаў Ленінград,
акоп не адзін прадзед выкапаў,
каб потым ніколі не трапіў снарад
ў акоп да Мацвея з Нічыпарам.,

каб сніліся ім толькі мірныя сны
і каб іх мінулі часы неспакойныя…
Капаюць акоп у мірныя дні
Іванавы праўнукі –
праўнукі воіна.

 

ЖЫЦЦЯСХОВІШЧА

Жыццясховішчам зямлянку называла
баба Марфа, бо ўвайну, у ліхалецце
у зямлянцы той малых дзяцей хавала,
так вось жыцці іх ратуючы ад смерці.

Жыццясховішча – у доўгім слове гэтым
быў закладзены вялікі сэнс жыццёвы.
І хачу я, каб і ўнук Мікіта ведаў
сэнс, які бабуля ўклала ў гэта слова.

 

ПАТАПАЎСКАЯ ЭЛЕГІЯ

І хаты дзедавай няма,
і хаты цётчынай, што з краю…
То ж гэтак вёска і сама –
за хатай хата – памірае.

А там, гляджу, прагал скразны,
і ўжо іду па Камсамольскай
я з адчуваннем той віны,
што колісь сам пакінуў вёску.

Куды ляцеў у белы свет
і дзе шукаў якога раю,
калі глядзела вёска ўслед,
бы з-пад рукі, з-за небакраю?

Ці даравала мне яна
за здраду ёй цяпер хоць колькі?
Адна яна, яна адна,
бадай, і ведае ўжо толькі.

 

ЗГАДКА ПРА ІВАНА ШАЛЬМАНАВА

Гэты верш мой узнік пазапланава,
хоць радкі і выводзіў старанна.
А згадаў я Івана Шальманава,
хоць ніколі не бачыў Івана.

А згадаў яго так, па-зямляцку я –
то ж ён з нашай буднецкай Каромкі.
Чуў пра жытку яго заліхвацкую…
Вось сказаў – і аж стала няёмка,

быццам выдаў тут штосьці сакрэтнае, –
і таму доўжыць думку не стану.
А чаму напісаў усё гэта я?
Проста так.
Каб успомніць Івана.

 

НА ПАТАПАЎСКІМ ПАГОСЦЕ

На патапаўскім пагосце
пакланюся ўсім крыжам.
Цётка Насця, цётка Прося,
баба Марфа, дзед Абрам.

Дзеда, праўда, я не ведаў,
бо з’явіўся ўжо на свет,
калі дзед адсюль, са свету,
перайшоў у іншы свет.

…Ў вёску я з унукам еду,
думкай цешачыся той,
што і прадзеда, і дзеда
ведаць будзе ўнучак мой.

 

БУДАКАШАЛЁЎСКАЯ ЗЯМЛЯ

Зямлю сваю з маленства
так люблю,
што без яе ўжо не пражыць,
і, нават лёгшы ў гэтую зямлю,
я буду й Там яе любіць.

 

У ЦАРКВЕ
Айцу Сергію

У царкве пастаўлю свечку.
памяну памерлых продкаў.
Шлях зямны – такі кароткі.
Час падумаць і пра вечнасць.

Дагарыць памалу свечка.
Ды адно вось – успаміны
пра памерлых не пакінуць.
Будзе думацца пра вечнасць.

 
 
Чтобы разместить новость на сайте или в блоге скопируйте код:
На вашем ресурсе это будет выглядеть так
Малая радзіма Анатоля Зэкава – вёска Патапаўка. Тут ён скончыў мясцовую школу, тут пачынаўся яго жыццёвы і творчы шлях. Землякі паэта і сёння...
 
 
 


Архив (Разное)

21.by в социальных сетях

Свежие газеты

17.08.2018
Mir24.TV Belarus
Івацэвіцкі веснік
Навiны Палесся
Полесская правда
Пинский Вестник
Двинская правда (Верхнедвинск)
Гарадоцкi веснiк
Міёрскія навіны
Новости Полоцка
Патриот (Ушачи)
Газета Авангард
Новости Ветки
Калiнкавiцкiя навiны
Лоевский край
Mlife
Чырвоны Кастрычнiк
Петрыкаускiя навiны
Хойницкiя навiны
Чачэрскi веснiк
Новости Волковыска
Вороновская газета
Ивьевский край
Полымя
Lida.Info
Заря над Неманам
Свислочская газета
Светлы шлях
Единство
Нясвижскiя навiны
Слуцк Город
Смалявiцкi край
Soligorsk News
Прамень
Маяк Преднепровья
Радзiма
Горецкий вестник
Савецкая вёска
Кировец
Голас Касцюкоушчыны
Асiповiцкi край
Новости Хотимска
Новы дзень (Жлобин)
Перамога (Дятлово)
Святло кастрычнiка (Мстиславль)
18.08.2018
Mir24.TV Belarus
Полесская правда
Пинский Вестник
Міёрскія навіны
Чырвоны прамень
Газета Авангард
Лоевский край
Вороновская газета
Ивьевский край
Полымя
Lida.Info
Заря над Неманам
Свислочская газета
Светлы шлях
Единство
Нясвижскiя навiны
Слуцк Город
Прамень
Маяк Преднепровья
Радзiма
Новы дзень (Жлобин)
Святло кастрычнiка (Мстиславль)

© 2004-2018 21.by
Яндекс.Метрика