Хоць і чужыя, а ўсё роўна як свае, родныя!. 21.by

Хоць і чужыя, а ўсё роўна як свае, родныя!

Размер текста:
A
A
A


Напісаць пра прыёмную маці Жанну Залатуху з Будслава параіла галоўны спецыяліст па апецы ўпраўлення па адукацыі, спорце і турызме райвыканкама Алена Яцына. Шчырай, добразычлівай, неабыякавай назвала жанчыну Алена Канстанцінаўна. А яшчэ і дадала: “Абавязкі прыёмнай маці для Жанны Віктараўны — не толькі прафесія, а нашмат больш. Згадзіцеся, як трэба любіць дзяцей, не ўласных, вядома, каб яны не адчувалі сябе чужымі, былі як родныя, гарнуліся, туліліся…”

Мая суразмоўца мае двух сваіх сыноў: Сашу і Ілью. Старэйшы жыве і працуе ў Мінску. Малодшы другі год займаецца ў Плешчаніцкай дзяржаўнай сярэдняй школе-вучылішчы алімпійскага рэзерву. Паступіў туды пасля восьмага класа.
— Раскажыце, калі ласка, — прашу Жанну Віктараўну, — як вырашылі стаць прыёмнай маці.
— Такое жаданне прыйшло
адзінаццаць гадоў таму. У мяне два хлопчыкі, а так хацелася мець дзяўчынку: песціць яе, апранаць у прыгожыя строі. Мне заўсёды здавалася, што дачушкі бліжэй да матуль, чым сыночкі, хоць і мае хлопцы — добрыя, клапатлівыя… Лёс не падараваў яе мне… Але ў сэрцы па-ранейшаму жыла нязбытная мара… Падштурхнула мяне міжволі да такога кроку і Таццяна Волкава, якая ў нас у Будславе стала першай прыёмнай маці. Гледзячы на яе, вырашыла і сябе паспрабаваць у гэтай ролі. Параілася з мужам Станіславам Іванавічам, з сынамі. Яны падтрымалі. Так з таго часу і пайшло…
— А каго ўсё ж такі адразу ўзялі сабе, дзяўчынку ці хлопчыка? — цікаўлюся.
— Напэўна, і самі здагадаліся, — апавядае жанчына. — Вядома ж, дзяўчынку. Гэта была трохгадовая Маргарыта, якая тады выхоўвалася ў Барысаве ў Доме малюткі. Як толькі яна з’явілася ў нашым доме, адразу атуліла яе нерастрачанай любоўю і пяшчотай. Мае ж сыночкі выраслі, знаходзяцца далёка ад дому… Займалася з ёй. Палюбіла ўсім сэрцам. Яна таксама прывязалася і да мяне, і да маіх блізкіх, якім я шчыра ўдзячна за дапамогу. Бо ў адной, нават не ведаю, ці атрымалася б што… Але праз год матуля дзяўчынкі ўзнавіла свае бацькоўскія правы і забрала яе.
— Не шкада было развітвацца з малышкай?
— Шкада, вядома. Як свая яна стала, — працягвае Жанна Віктараўна. — Але разам з тым і радаваліся, што родная матуля апамяталася, змагла вярнуць дачушку.
— Мяркую, што Маргарыта была ў вас першай, але не апошняй з прыёмных дзяцей?
— Пасля Маргарыты ў нас з’явілася Крысціна. Яе забралі з прытулку з Маладзечна, — успамінае мая суразмоўца. — На той час дзяўчынка была чацвёртакласніцай. Дзякуючы галоўнаму спецыялісту па апецы і папячыцельтве ўпраўлення па адукацыі, спорце і турызме райвыканкама Алене Канстанцінаўне Яцыне, якая верыла ў мяне і заўсёды падтрымлівала — добрым словам, парадай, — я змагла стаць патрэбнай чужым дзецям, якія пазбаўлены бацькоўскай ласкі. І гэта сагравае душу.
— А Крысціна і цяпер у Будславе?
— Не. Дзяўчынка пражыла з намі 8 гадоў. Расла стараннай, руплівай, адказнай. Вучылася добра, мне па гаспадарцы дапамагала. Сёлета яна закончыла Будслаўскую сярэднюю школу імя Паўліны Мядзёлкі і паступіла ў Беларускі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт. Мы ўсе вельмі рады за яе.
— А каго вы яшчэ выхоўвалі? — цікаўлюся.
— Пяць гадоў пражыла ў нас Надзя з Баяр. Калі родная маці ўзнавіла свае бацькоўскія правы, забрала яе. А трохгадовая Рыта з Мядзела толькі год у Будславе была. Яе ўдачарыла сям’я з Мінска. Няхай расце там на здароўе, толькі б была шчаслівай.
— А зараз у вас толькі гэта малышка, што тупае побач, ці яшчэ хто ёсць?
— Я — багатая. У мяне трое прыёмных дзетак. Цяпер
вы бачыце Ясенію, — кажа Жанна Віктараўна. — Калі забіралі, ёй было два гады і два месяцы. Ужо амаль паўгода, як яна тут… Яшчэ ёсць васьмігадовая Мілана. Яна — першакласніца. А таксама яе шасцігадовы брацік Лёша, які наведвае дзіцячы сад. Яны прыехалі крышку пазней за Ясенію. Што датычыць малышкі, то ў яе пакуль усе жанчыны — мамы. Але нічога, падрасце, паразумнее і разбярэцца, хто ёсць хто. Напачатку з Ясеніяй было няпроста. Не ўмела трымаць ні кубак, ні лыжку. У дзяўчынкі недастаткова развіта маторыка рук, адсюль —
і многія праблемы, асабліва з вымаўленнем слоў. Праўда, за час, пакуль яна з намі, ёсць і зрухі: ужо навучылася сама есці, любіць маляваць. Не ўсё яшчэ, вядома, атрымліваецца, але стараемся. Гуляем, чытаем казкі, вучым невялікія вершыкі і проста размаўляем…
— А бацькоў сваіх выхаванцаў ці ведаеце? Ці падтрымліваеце з імі сувязі?
— Пра маму і тату Міланы, Лёшы нічога не ведаю. А вось матуля Ясеніі жыве ад нас непадалёку, лічы, па суседству. Яна часта прыходзіць, каб пабачыць дзяўчынку. І мяне гэта радуе. Вельмі спадзяюся, што з часам забэрэ дачушку. Лічыла і лічу, што бацькі, якія далі сваім дзецям жыццё, павінны клапаціцца пра іх, шкадаваць, аберагаць. Але, на жаль, у цяперашнім свеце не рэдкасць, калі хлопчыкаў і дзяўчынак пры жывых татах і мамах выхоўваюць чужыя людзі. Хоць так і не павінна быць, але гэта, на жаль, ёсць. Дзякуй Богу, з’явіліся дзіцячыя дамы сямейнага тыпу, прыёмныя сем’і, дзе стараюцца замяніць дзецям біялагічных бацькоў, даць ім любоў, ласку, цяпло, утульнасць. Я асабіста пераканана, што ніякі, нават самы лепшы, дзіцячы дом не заменіць сям’ю. Вось і стараюся стаць для сваіх выхаванцаў роднай.
— Клопатаў, напэўна, хапае?
— Як і ва ўсіх матуль, у каго невялікія дзеці. Хатнія справы — гатаваць, прыбіраць у пакоях, мыць бялізну, адзенне і гэтак далей — ніхто ж не адымаў. З самай раніцы патрэбна пабудзіць Мілану і Лёшу, накарміць, завесці ў школу і дзіцячы сад. Ды і назад забраць іх адтуль трэба. Шмат увагі патрабуе і Ясенія, якая застаецца на цэлы дзень са мной дома. А таму, каб усюды паспець, неабходна “круціцца”. Але разам з тым задаволена, бо дзеці дагледжаны, адчуваюць сябе камфортна. Яны адказваюць любоўю на нашу пяшчоту, увагу і клопат. Без іх сябе наогул цяпер не ўяўляем… Яны — часцінка нашага жыцця…
Пазалетась на жнівеньскай настаўніцкай канферэнцыі Жанна Віктараўна атрымала Падзяку старшыні раённага выканаўчага камітэта. Так была адзначана яе неабыякавая, плённая праца ў якасці прыёмнай маці. Сама ж жанчына найлепшай узнагародай за сваё старанне лічыць шчаслівыя вочы дзетвары. Яна сцвярджае: “Калі дзецям добра, то і мне — таксама”.

 
 
Чтобы разместить новость на сайте или в блоге скопируйте код:
На вашем ресурсе это будет выглядеть так
Напісаць пра прыёмную маці Жанну Залатуху з Будслава параіла галоўны спецыяліст па апецы ўпраўлення па адукацыі, спорце і турызме райвыканкама Алена Яцына....
 
 
 


Архив (Разное)

21.by в социальных сетях

Свежие газеты

10.12.2018
Mir24.TV Belarus
Івацэвіцкі веснік
Кобринский вестник
Навiны Палесся
Полесская правда
Пинский Вестник
Гарадоцкi веснiк
Днепровская правда (Дуюровно)
Міёрскія навіны
Голас Сененшчыны
Клiч Радзiмы
Герой працы
Газета Авангард
Mlife
Новости Волковыска
Вороновская газета
Ивьевский край
Полымя
Lida.Info
Заря над Неманам
Светлы шлях
Единство
Новости Дзержинска
Слуцк Город
Смалявiцкi край
Soligorsk News
Маяк Преднепровья
Горецкий вестник
Савецкая вёска
Кировец
Голас Касцюкоушчыны
Кричевская жизнь
Асiповiцкi край
Новости Хотимска
Новы дзень (Жлобин)
Святло кастрычнiка (Мстиславль)
11.12.2018
Mir24.TV Belarus
Навiны Палесся
Полесская правда
Пинский Вестник
Двинская правда (Верхнедвинск)
Міёрскія навіны
Герой працы
Газета Авангард
Новости Волковыска
Вороновская газета
Полымя
Lida.Info
Заря над Неманам
Светлы шлях
Единство
Новости Дзержинска
Нясвижскiя навiны
Слуцк Город
Soligorsk News
Маяк Преднепровья
Радзiма
Горецкий вестник
Савецкая вёска
Кировец
Голас Касцюкоушчыны
Асiповiцкi край
Новости Хотимска
Новы дзень (Жлобин)
Перамога (Дятлово)
Святло кастрычнiка (Мстиславль)


Партнёры

© 2004-2018 21.by
Яндекс.Метрика