«Масква разумее, што Лукашэнка цяпер прайграе любыя выбары каму заўгодна», — Паротнікаў. 21.by

«Масква разумее, што Лукашэнка цяпер прайграе любыя выбары каму заўгодна», — Паротнікаў

19.01.2021 22:28 — Разное | Свабода  
Размер текста:
A
A
A

Источник материала: Свабода

Кіраўнік праекту Belarus security blog Андрэй Паротнікаў аналізуе супярэчлівае стаўленьне Крамля да Аляксандра Лукашэнкі, заяўляе, што даволі хутка Лукашэнка пачне рабіць крокі ў бок Захаду, і прагназуе, як Масква скарыстае вучэньні «Захад-2021»

Сьцісла:

  • У Маскве разумеюць, што трэба рыхтавацца да Беларусі без Лукашэнкі.
  • Масква адстойвае неабходнасьць кантраляванага, вярхушачнага транзыту ўлады. Не пад народным ціскам, а пад кантролем бюракратыі.
  • Некаторымі беларускімі чыноўнікамі Захад успрымаецца як ідыёты зь вельмі кароткай памяцьцю.
  • Захад нічога не забудзе і нічога не даруе.

— Пачынаючы ад жніўня (і асабліва актыўна апошнія тыдні) Аляксандар Лукашэнка спрабуе давесьці, што афіцыйныя Менск і Масква знаходзяцца «ў адной лодцы», спрабуе прывязаць Крэмль да сябе, каб Крэмль усяляк абараняў Лукашэнку як свайго апошняга саюзьніка. І некаторыя дзеяньні Масквы паказваюць, што яна (альбо купіўшыся на гэтую рыторыку, альбо дзеля сваіх інтарэсаў) падтрымлівае Лукашэнку і палітычна, і крэдытамі. Ці сапраўды на сёньня гэтыя ідэалягічна блізкія рэжымы знаходзяцца ў адной лодцы?

— Не, безумоўна, яны не знаходзяцца ў адной лодцы. Тым больш што ў мяне вялікія сумневы наконт «блізкасьці» беларускіх і расейскіх рэжымаў. Яны падобныя паводле нейкіх ідэалягічных падмуркаў, але вельмі розныя таму, што вымушаныя жыць у розных вагавых катэгорыях і розных палітычных лігах.

«Масква разумее, што Лукашэнка цяпер прайграе любыя выбары каму заўгодна», — Паротнікаў
Андрэй Паротнікаў

Масква дэманструе падтрымку Лукашэнкі, але пытаньне ў тым, ці тлумачыцца гэта шчырасьцю, ці палітычным разьлікам. Ці трэці варыянт — гэта вымушаная падтрымка з той прычыны, што істотнай альтэрнатывы для Крамля няма, як няма і іншых інструмэнтаў уплыву на беларускую сытуацыю. З майго гледзішча, Масква проста вымушаная так дзейнічаць, але яны разумеюць, што трэба рыхтавацца да Беларусі без Лукашэнкі.

— Але Масква даволі актыўна падтрымала Лукашэнку ў вельмі напружаныя для яго жнівеньскія дні, і бяз гэтай падтрымкі, як многія ўпэўненыя, Лукашэнка б не ўстаяў. Якія ёсьць падставы лічыць, што яна ня будзе гэтак жа істотна падтрымліваць яго і надалей?

— Расейская падтрымка тады была вымушаная — таму што яны не маглі падтрымаць з унутрырасейскіх прычынаў вулічную беларускую рэвалюцыю. Падтрымаўшы народную рэвалюцыю ў Беларусі, Масква дала б знак, што Расея больш не зьяўляецца стабілізуючым чыньнікам для постсавецкіх аўтакратычных рэжымаў. Гэта прывяло б да эрозіі зоны расейскага ўплыву на паўднёвым Каўказе і ў Цэнтральнай Азіі.

Другі момант — гэта тое, што расейская падтрымка была абумоўленая правядзеньнем канстытуцыйнай рэформы, дэмантажом супэрпрэзыдэнцкай сыстэмы ў Беларусі і правядзеньнем новых выбараў згодна з новай Канстытуцыяй.

Чаму Масква, тым ня менш, вымушаная ўжо зараз думаць пра Беларусь без Лукашэнкі? Гэта вельмі проста. Калі палітык, маючы вялікі досьвед і адміністрацыйны рэсурс, прайграе хатняй гаспадыні — то гэта азначае, што зорка таго палітыка закацілася. І ён прайграе любыя выбары каму заўгодна. І варыянт, калі ў Беларусі зьяўляецца гэты «хто заўгодна», незразумелы і непадкантрольны Маскве, — гэта тое, чаго Крэмль хацеў бы пазьбегнуць.

— Чаму б тады Маскве не наладзіць сувязь з прадстаўнікамі апанэнтаў Лукашэнкі, прадстаўнікамі большасьці беларускага грамадзтва? Тым болей што самі яны зусім не цураюцца Масквы, не нападаюць на яе — наадварот, заклікаюць да кантактаў, дыялёгу і гавораць нейкія прымальныя для Масквы рэчы. Але Крэмль упарта не жадае іх успрымаць.

— Бо гэтыя прадстаўнікі абапіраюцца на народную легітымнасьць, народнае прызнаньне і падтрымку. Яны ў любым выпадку будуць самастойнымі ад Масквы гульцамі. А Масква любіць гуляць у палітычным полі марыянэткамі, людзьмі, якія залежаць ад Расеі.

Другі момант — Масква адстойвае неабходнасьць кантраляванага, вярхушачнага транзыту ўлады. Не пад народным ціскам, а пад кантролем бюракратыі — як цывільнай, так і ў пагонах.

Трэці момант — ідэалягічны. Той факт, што цэнтры беларускай апазыцыі знаходзяцца ў заходніх краінах, прычым у тых краінах, якія Масква ўспрымае як варожыя сябе — Польшча і Літва. У гэтым сэнсе Лукашэнка згуляў даволі эфэктыўна, выціснуўшы сваіх апанэнтаў менавіта ў заходнія краіны, а не ў Расею.

— Ёсьць меркаваньне, што цяпер, калі адносіны Лукашэнкі з Захадам радыкальна сапсаваліся, калі слова «шматвэктарнасьць» не ўспрымаецца як рэальнасьць, то Масква будзе выціскаць з Лукашэнкі ўсё, што пажадае. Ці падзяляеце вы меркаваньне, што Лукашэнка зараз здае эканамічныя і палітычныя пазыцыі ў адносінах з Расеяй?

— Не, я не лічу, што Лукашэнка здае свае пазыцыі. Здаецца, у Масквы ня вельмі атрымліваецца віць зь яго вяроўкі. Першапачаткова, наколькі мы разумеем, плян быў такі, што канстытуцыйны рэфэрэндум павінен быў адбыцца зімой 2021 году. Беларускія ўлады адцягваюць гэты момант і абвясьцілі, што гэтая канстытуцыйная рэформа пройдзе да канца 2021 году.

То бок Менск спрабуе выйграць 9 месяцаў у Масквы. Для чаго? Каб паспрабаваць аднавіць адносіны з Захадам. Тое, што Лукашэнка сёньня прытрымліваецца антызаходняй рыторыкі... ягоная рыторыка вельмі гнуткая і можа павярнуцца ў любы момант. Цалкам магчыма, мы ўжо да красавіка можам пабачыць хады афіцыйнага Менску ў бок Захаду, у тым ліку па дээскаляцыі ўнутрыпалітычнага жыцьця ў краіне.

Прычынай усяму — эканоміка. Масква не дэманструе гатоўнасьці кампэнсаваць Менску страты і аказваць фінансавую падтрымку. Фінансавых рэсурсаў у рэжыму няма, трэба шукаць міжнароднай інстытуцыянальнай падтрымкі.

— Нават калі ўявіць, што Лукашэнка зробіць нейкія крокі насустрач Захаду — як Захад іх успрыме? «Забудзем усё, што было, зьверствы і забойствы, перагорнем старонку?» Хіба такі варыянт магчымы?

— Такі варыянт немагчымы. З таго досьведу, якія я маю, стасуючыся з заходнімі дыпляматамі ў Менску — яны нічога не забудуць і нічога не даруюць. Але пытаньне ў тым, як успрымаецца Захад беларускімі ўладамі. Некаторымі беларускімі чыноўнікамі Захад успрымаецца як ідыёты зь вельмі кароткай памяцьцю, якім можна забалбатаць мазгі. То бок з той прычыны, што там рэгулярна мяняюцца кіраўнікі, кожны наступны ня будзе памятаць тое, што было пры папярэднім. Гэта вялікая памылка афіцыйнага Менску — з памяцьцю там усё добра.

Лукашэнка спадзяецца паўтарыць свой «момант славы», які быў у 2014 годзе. Што і зараз адбудзецца нешта, калі ягоныя паслугі зноў будуць запатрабаваныя. Менск працягвае лічыць, што можна таргавацца палітзьняволенымі, маштабам палітычных рэпрэсіяў — мяняючы гэта на фінансавую падтрымку.

— Кожныя вучэньні «Захад» выклікалі пэўныя хваляваньні ў беларускім грамадзтве і ў суседзяў Беларусі. Ці ёсьць падставы лічыць, што сёлетнія «Захад-2021» зноў могуць стаць нечым большым, чым звычайныя вайсковыя вучэньні?

— Я думаю, большае значэньне ім будуць надаваць нашыя суседзі з Захаду, бо для іх гэта заўсёды выклік, палітычны і вайсковы. Я не чакаю нейкай канфрантацыйнасьці ці правакацыйнасьці сцэнару саміх вучэньняў. Але Масква традыцыйна выкарыстоўвае такія вучэньні, каб паказаць, «хто ў доме гаспадар». І ў дадзеным выпадку можна прагназаваць, што Расея паспрабуе прадэманстраваць залежнасьць афіцыйнага Менску ад Крамля ў вайскова-палітычнай сфэры. Што гэта не партнэр, а васал і частка расейскай вайскова-палітычнай машыны. Гэта звычайная расейская гульня.

 
 
Чтобы разместить новость на сайте или в блоге скопируйте код:
На вашем ресурсе это будет выглядеть так
Кіраўнік праекту Belarus security blog Андрэй Паротнікаў аналізуе супярэчлівае стаўленьне Крамля да Аляксандра Лукашэнкі, заяўляе, што даволі хутка Лукашэнка пачне рабіць...
 
 
 

РЕКЛАМА

Архив (Разное)

РЕКЛАМА

© 2021 21.by