Верь — и весна придет...

Источник материала:

РУБЛЕВСКАЯ Людмила, СБ

Однажды на заседании клуба «Лiтаратурнае прадмесце» мы заспорили, для чего писатели–поэты пишут. Вот такой «небанальный» вопрос. Ну а что? Ведь славы–денег сегодня занятие белорусской поэзией не гарантирует. Зато душевной работы, бессонницы, непонимания окружающих и прочих прелестей обитания в творческой среде огребешь, сколько и не заслуживаешь... Конечно, каждый высказывал свою собственную версию. От сублимации до страстной любви к слову... Одного ответа нет. Вот ведь Кафка сказал: «Писатель, который не пишет, — это чудовище, толкающее себя к безумию». К счастью, все «предместьевцы» обладают чувством юмора, рифма «сонца–бясконца» для них — объект стёба, и до пафоса дело не дошло... И я не знаю, будете ли вы, дорогие читатели, определять, для чего было написано то либо иное стихотворение из нашей подборки... Если правду сказать, надеюсь, что у вас даже такого желания не возникнет. Потому что поэзия должна быть самодостаточна. Как цветок, камень или дерево...

Руководитель молодежного клуба «Лiтаратурнае прадмесце» Людмила Рублевская.

Усевалад Гарачка

* * *

Лёгка залез я

на высознае дрэва,

у iмгненне вока

аказаўся на самай вяршынi.

I дзiвiўся:

як гэта я здолеў зрабiць

так проста,

што зусiм не стамiўся?

А ўнiзе чакала зямля,

i трэба было вяртацца.

I раптам стала мне страшна.

Быць там, на вяршынi:

адзiн недакладны крок,

i — сарвешся.

i я

праз страх,

праз вялiзную працу

пачаў спускацца назад...

А потым дзiвiўся:

як гэта я здолеў спусцiцца

з такой недасяжнай вышынi?



Алена Харук

* * *

Аддаць сябе за рэха Вашых слоў,

За прывiд шчасця блiзкi i далёкi.

Душу аддаць, каб толькi зноў i зноў

Гучалi дзесьцi побач Вашы крокi.

Каб неба ў колер зорнага святла

Не бачыла мяне — у адзiноце,

Каб поўня ўсю бяду маю звяла,

I месца не пакiнула самоце.

Аддаць, не патрабуючы назад

Нi цёплы подых ветру,

нi спатканне,

Нi тое, што хацелася сказаць,

Нi сумны погляд мой

на развiтанне.

Стаць летуценнiцай i марыць

аб жыццi,

Цi ў небе прамiльгнуць

мiльёнам знiчак.

Душу аддаць, а потым

прэч пайсцi

З надзеяю, што ты мяне

паклiчаш.



Таццяна Будовiч

* * *

Не зоркi гараць — паходнi.

Глядзяць скрозь аблокi ўнiз

героi нябёсных хронiк

i вераць, што бачаць сны,

забыўшы жыццё зямное.

I што падаюцца сны

рэальней заўжды за тое,

аб чым не маўчаць яны.

* * *

Снежныя пiкi... У цёплым адзеннi

без шкадавання i рэштак надзей

побач заснуць i не ўбачыць

старэння

ў душах дарэшты самотных

людзей...

...Выспа цяпла на заснежаных

схiлах,

абмежаваны намётам сусвет

стаў для дваiх альпiнiстаў

магiлай

i навiной на палосах газет.



Наталля Кучмель

* * *

Цераз якую муку вызнаем,

Чым дзячаць добрым, шчырым

i адданым,

I потым — выпадковым аддаем,

Што не насмелiлiся даць каханым.

I помняцца такiх

спатканняў сны

Тым саладзей, што адыходзяць

з ночай...

...Як лёгка з выпадковымi — яны

Запомняць нас такiмi,

як мы хочам.

* * *

Анёл, у лёце над зямлёю

Згубiўшы галаву,

Упаў, абняўшыся са мною,

У мокрую траву.

Вышынi горняга спакою

Сабой разбiў, як шкло, —

I ўпаў, абняўшыся са мною,

Каб мне мякчэй было.

Але i зрынуты з нябёсаў,

Расплюснуты аб дол

Звычайным чалавечым лёсам,

Усё адно — анёл.

Мiкола Кандратаў

* * *

У гэтым свеце часу нам

так мала дадзена, каб збыцца —

цячэ пясок, вада бруiцца,

пакуль душа шукае Храм.

Адзiн палёт стралы — ты сам.

I сонца рыжаю лiсiцай

бяжыць праз навакольны гам.

I свечка ветру так баiцца.

I вось жыцця паспела жыта,

I позна плакаць цi бажыцца,

хавацца ў палыновы сум.

Успыхне — i згасае свечка.

Спазнае сэрца чорны вечар,

душа п’е вечнасцi расу.



Эндзi Квет

100 mpx

Кожны Твой позiрк,

таемны й задзiрысты,

Хацеў бы здымаць я на камеру

Сто мегапiкселаў

Кожны Твой уздых, ледзь

заўважны й парывiсты,

Хацеў бы здымаць я на камеру

Сто мегапiкселаў

Паехаў бы я на тыдзень

у Парыж з Табой

Хадзiлi бы разам каля бардэляў

i прыстаняў...

I калi б змог, назаўжды

сваё сэрца ачысцiў бы

Ад Цябе, нiбы камеру

Сто мегапiкселаў.



Вiка Трэнас

Шлях да зор

мы павiнны быць разам — восень б’ецца ў прамерзлыя шыбы,

позiрк ворага зноўку па спiне

прабег халадком.

гэты поклiч крывi i паэзii —

з мудрасцю Шывы

не паблытай. Як блытаюць друз

з вершаваным радком.

глянь, анёлкi развешвалi крохкiя хрумсткiя зоры —

на зваротным шляху незнарок разлiлi малако.

iм не трэба займацца разборам прыватных гiсторый

i да мараў праз страшныя сны прабiрацца крадком



Адам Шостак

* * *

Пачытай мне

маленькiя казкi,

каб паверыць у iх я не змог;

раскажы мне пра казачны снег,

пра сябе

i пра ранiшнi горад,

а ўсё iншае —

вырашыць лёс.

Раскажы мне пра вецер i зоркi,

я пачую ласкавы твой смех,

i ў каве

згублю свае слёзы,

усё дарэмна —

калi без цябе...



Вiктар Ываноў

Перад выездам

Прачнуцца мужыком,

падняццца перакатам,

Схапiць свае штаны,

пабегчы адчыняць,

Паспець iх апрануць,

прыняць калег у хату,

Катлету з кавай пiць,

на таймэр пазiраць;

Палохаць мiнакоў

ласкавым цiхiм матам,

Праскочыць шумны пляц —

i вось —

купэ заняць.

Яшчэ хвiлiны тры стаяць

пад нiзкiм сонцам

I думаць усур’ёз, што

будзе дзень бясконцым.

Маргарыта Аляшкевiч

* * *

На крылах цiшынi злятае

снежань,

крадзецца да канапы белы кот —

прыйшоў на пругкiх лапах

новы год

i побач лёг глядзець, як лепiць вежы

завея–волатка. Вакол яе вальсуюць

сланяты, не шкадуючы пуант.

Ад ветракоў шалее Расiнант,

мчыць за аблокi, што зiме

пасуюць —

на белай шыi мяккiх перлiн нiзка.

А як расчэпiцца, дык паляцяць

унiз,

загрукацяць на дах i на карнiз.

Глядзi, мой кот. Вясна яшчэ

не блiзка.

Юлiя Новiк

* * *

Маленькi прамежак часу

Нас ад высноў аддзяляе.

Адразу або не адразу

Тыя, хто мае,

Зайздросцяць тым, хто не мае.

Цёплага неба кавалак.

Тыя, каму не хапала,

З надзеяй у восень–самоту

iдуць на абжытае месца.

Галодны на небе месяц.

Хаваюць ад месяца вочы

Тыя, каму не ўдасца

Здаць на праверку думкi,

Стаць на ўзроўнi з поўняй.

Лёсу кравец да ўсяго ахвочы.

ён будзе ў далонi пляскаць,

Усчынiць ён гвалт i ляскат,

Пасля з усяго пасмяецца...

Няма каму выкiнуць смецце.



Ганна Федарук

* * *

Вечар... Скрыпучы мароз...

Печы вясковы пах...

З неба за ўсiм назiрае

Месяц — дзiвосны птах.

Недзе пагасла святло.

Ды варухнуўся цень...

Дзверы грукнулi моцна.

Слоў паляцеў прамень.

«Зараз, знайду толькi кiй...

Вось i ён, пад вакном...

Пойдзем глядзець на зоркi —

Трэба так перад сном...»

Снег некрануты амаль...

Моўчкi iдуць утраiх:

Месяц, бабулька, дзяўчынка...

Па добры сон — да святых.



Юрась Нераток

Лiстападнае танга

Сумны восеньскi дождж,

Беспрасветна–абстрактны

малюнак,

I спаднiцамi–клёш

Легла лiсце ў чаканнi зiмы...

Так, напэўна, было б,

Але ўсё памяняў пацалунак —

Як няправiльны дроб,

Дзе дзялiмае з дзельнiкам — мы.

Хай ляцiць над зямлёй

Мокры вецер прадвесцем разладу,

I халоднай змяёй

Хай варушыцца часам сумнеў!

Не адолець нiчым

Захапленне, пяшчоту, спагаду

I не будзе прычын,

Каб змянiлася ўсё неспадзеў.

Неспагадлiвы лёс

Нападае то з фронту, то з фланга.

Ды адчайнае «SOS»

Не сарвецца ў бязлiтасны свет.

Бо рытмiчна гучыць

У душы лiстападнае танга —

I раскута iмчыць

За вясновымi марамi ўслед.



Таццяна Пратасевiч

* * *

Не калядныя маразы,

А вадохрышча зацяжное.

I блiшчаць на галлi лазы

Раптам коцiкi — веснавое.

Недасягнута вышыня.

Хопiць месца яшчэ для росту.

Я гляджу ў вышыню штодня

I душою малюся проста.



Iгар Клепiкаў

* * *

Мне пакiнулi Слова,

Не сказаўшы — навошта.

Мне пакiнулi Слова —

Да лепшых часоў.

Я, скрывiўшыся, думаў:

Лепей кiнулi б грошай.

А была бы нагода —

Сабе бы Слова знайшоў.

I забыўся на Слова —

Закацiлася ў дзiрку,

Закацiлася ў цёмны

I запылены кут...

I нiхто не заўважыў,

Што вакол пацiшэла,

I не Словы, а слоўцы

Сёння чуюцца тут.



Рагнед Малахоўскi

* * *

Ценем затуманенага саду

Цiхi вечар вусны мне кране.

Я п’янеў ад рэха лiстападу,

А яно смяялася з мяне.

Ля агню, што грэў душу шыпшыне,

Грэшны шлях самотнага знайшоў.

Па самотнай i пустой сцяжыне

Я, нiбы да споведзi, iшоў.

Ты насустрач крочыла, як мара.

Ты — спакуса, я — жыцця адчай.

Хопiць лiстападнага пажару!

Не страчай мяне ты, не страчай!

Танчаць ценi вогненнага саду.

Мой адчай спакусу не мiне.

Стаць бы мне працягам лiстападу,

Ды цi зразумееш ты мяне?



Андрей Тявловский

* * *

Сколько б ни длился мрак,

Помни: зима не вечна.

Стихнут на миг ветра,

И сиротливый вечер

Молча отступит в тень,

Вдруг уступив рассвету,

И загорится день —

Чистый, весенний, светлый,

Верь — и растает лед.

Верь — и снега смирятся.

Верь — и весна придет,

Чтобы навек остаться.