Аляксандра Герасіменя: "Я не супраць, каб мяне называлі сярэбранай рыбкай"

Источник материала:

Дасягненне беларускай плыўчыхі Аляксандры Герасімені на плавальных дарожках лонданскага "Аквацэнтра" з разраду сенсацыйных. Бо за мінулыя 20 гадоў суверэнітэту стаўкі на нашых плыўцоў на міжнародных стартах знізіліся да нулявой адзнакі. Таму два сярэбраныя медалі можна лічыць своеасаблівай кампенсацыяй за мінулы час. Хоць не будзем крывіць душою: Саша заслужыла іх сваёй тытанічнай працай, цярпеннем і вялікім жаданнем праявіць сябе.

У заключны дзень усёй плавальнай праграмы жаночы заплыў на 50 метраў вольным стылем значыўся пад першым нумарам. Яго ўдалося паглядзець ужывую, а вось астатнія дысцыпліны — ужо на вялікіх экранах, якія знаходзяцца ў мікс-зоне, дзе журналісты могуць на некалькі хвілін прыцягнуць для сябе спартсмена для гутаркі.

— Саша, з новым поспехам цябе! Задаволена вынікам?

— Я рада, што так атрымалася і змагла двойчы ўпісаць у спартыўную старонку гісторыі Беларусі сярэбранай ніццю сваё імя.

— Ты не будзеш супраць, калі дома цябе будуць называць "сярэбранай рыбкай"?

— А чаму б і не. Хоць лепш было б называцца "залатой".

— На твой погляд, дзве сярэбраныя ўзнагароды можна прыраўнаваць да аднаго залатога медаля?

— Які ж спартсмен не марыць мець у сваёй скарбонцы залаты алімпійскі медаль! Таму, безумоўна, я аддала б перавагу званню чэмпіёна і залатому медалю.

— На твой погляд, што пашкодзіла табе дагнаць галандку Рамоні Кромавіджоджа, якая апярэдзіла цябе на 0,23 секунды?

— Не ведаю. Фактараў можа быць некалькі. Відаць, вельмі хацела заваяваць золата і перахвалявалася.

— Магчыма, з-за не вельмі хуткага старту. З першых метраў гэтай кароткай дыстанцыі было відаць, што ты адстаеш. Але ж потым удалося ўсіх нагнаць і амаль дастаць наваспечаную чэмпіёнку.

— Ну, значыць, я самая хуткая. Увогуле, як ужо казала раней, у плыўцоў можа быць праблема са стартам, хоць рэакцыю трэніруем пастаянна. Але чаго цяпер казаць пра тое, што прайшло. Будзем жыць новымі марамі.

— Як ставішся да ўзаемных празрыстых намёкаў кітайскіх і амерыканскіх плыўцоў адзін да аднаго наконт тайнага прымянення прадстаўнікамі гэтых краін нейкіх энергетычных прэпаратаў-анаболікаў, якія пакуль не трапілі ў поле зроку сучаснай міжнароднай антыдопінгавай лабараторыі?

— Я не хачу каментаваць тое, хто і пра што гаворыць. Кожны спартсмен у адказе за тое, якім чынам ён дабіваецца вынікаў.

— Ты два старты на працягу некалькі дзён праляцела на адным дыханні. Старая траўма спіны не нагадвала пра сябе?

— Дзякуй Богу, пакуль са здароўем усё ў парадку і скардзіцца няма на што.

— Як збіраешся патраціць прэмію Прэзідэнцкага спартыўнага клуба?

— Грошы аддаю на карысць сталічнай СДЮШ "Старт". Яна ўжо даўно патрабуе рамонту. Трэба ж у Беларусі плаванне развіваць, каб мы маглі ва ўсіх водных дысцыплінах на роўных канкурыраваць з вядучымі краінамі свету.

— У цябе ёсць кумір у спорце?

— Ніколі нікога не ідэалізавала і не абагаўляла. Але ж імкнуцца да лепшага неабходна. За арыенцір я ўзяла б амерыканскіх плыўцоў Фелпса і Лохтэ. Яны ў лонданскім аквацэнтры паказалі, якім павінен быць узровень сённяшняга плавання.

— Як збіраешся распарадзіцца вольным часам, які застаецца пасля выступлення?

— Яго не так шмат. Думаю здзейсніць экскурсію па Лондане, зрабіць якія-ніякія пакупкі, набыць сувеніры. А потым — дадому. Праўда, перад гэтым збіраюся на пару дзён наведаць Маскву, дзе мяне чакаюць знаёмыя. У Мінску мяркую быць 8-9 жніўня.

— Бліжэйшыя рабочыя планы — якія яны?

— Калі ўсё будзе добра, то ў канцы года прыму старты на чэмпіянатах Еўропы і свету. А потым хачу ўзяць невялікі перадых і закончыць навучанне ў Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце.

— Па якой спецыяльнасці будзе дыплом у зорнай студэнткі?

— Збіраюся пазнаць тайны працы эканаміста-менеджара. Думаю, лішняй у маім жыцці гэтая адукацыя не будзе.

Уладзімір ЗДАНОВІЧ. Лондан.