«Я хачу вярнуцца...»

Источник материала:

Асабістае

Прайшло, праляцела — але вярнулася. У вобразе гэтай чэхаўскай гераiнi. Яна — увасабленне далёкiх юнацкiх мараў i кахання. Таго святлейшага, што грэе душу ўспамiнам i назаўсёды засталося ў вёсцы.

Сёння Яна ў адзiноце. I не бэз у вазе, а асеннiя кветкi.

— Нiзка кланяюся, Вера Яўгенаўна, што ўскалыхнулi душу, вярнулi да вытокаў, да чысцiнi i шчырасцi. Цi адчуваеце жыццё ў глыбiнцы?

— А што такое — жыццё? Вы спажываеце чужое: харчаванне, погляды, думкi. Я ж жыву сваiм.

— Але ж вы некага чакаеце. Ён прыедзе на шыкоўнай iншамарцы, забярэ ўрэшце ў горад?

— Не хачу. З горада i збегла. Праехала паўсвету, мела двух мужоў, маю двух сыноў. Жыццё сталася, як ёсць. Бог дараваў талент, рукi i прагу да жыцця. Майструю вырабы з саломкi, сама пяку хлеб. Здолела на заробленае купiць сабе i сыну дом. Мару адкрыць прыватную гасцiнiцу для замежных аматараў экалагiчнага турызму.

— Вы жывяце марамi.

— Жанчына павiнна жыць iмi.

— Шкада, у такi прыгожы дом ступiць нага iншаземца.

— Вы ж сваiх не прыкмячаеце.

— Ну а калi сапраўдны беларус завiтае, прапануе дапамогу, руку i сэрца...

— Ой, не трэба!

— I ўсё ж ваш адрас? Куды пiсаць?

— Карэлiцкi раён, Салдатавай.

Вiктар ХУРСIК.