Руслан Салей: «спец» у хакеi і малады бацька

Источник материала:

— Як бавiце час у свой адпачынак?

— Трэнiруюся i iмкнуся сустрэцца як мага з большай колькасцю людзей, якiх я не бачыў увесь год. Разам з жонкай ездзiлi ў Iталiю.

— А ў Беларусi яна была ўпершыню? Якiя ўражаннi ад Мiнска?

— Не, прыязджаем на працягу ўжо чатырох гадоў. Канешне, ёй нешта падабаецца, нешта — не надта, але асаблiва выбiраць не даводзiцца, бо гэта мая радзiма, а значыць, жонка павiнна знаходзiцца са мной. А найбольш у Беларусi яе ўразiла мноства прыгожых жанчын.

— Што змянiлася ў вашым жыццi пасля нараджэння дачкi? Як адчуваеце сябе ў статусе бацькi?

— Са з’яўленнем Алексiс у мяне змясцiўся жыццёвы фокус. Нейкiх сакрэтаў выхоўвання дачкi пакуль няма, бо я — малады бацька: маю толькi вопыт змены памперсаў, магу пакласцi дзiця спаць, пагуляць.

— Ваша жонка — амерыканка. Якой жа мове будзеце вучыць дачку?

— Я буду iмкнуцца, каб яна магла размаўляць на рускай мове, бо праблем з англiйскай там у яе не будзе.

— А жонка дзякуючы вам навучылася размаўляць па-руску?

— Яна ведае некаторыя словы, але не столькi, каб падтрымлiваць гутарку.

— Дарэчы, дачку вы назвалi Алексiс, каб родныя ў Беларусi лягчэй адапцiравалi iмя да Аляксандры?

— Не. Проста нам з жонкай яно спадабалася. Нi з кiм не раiлiся. Калi камусьцi з родных зручней называць яе Аляксандрай, я зусiм не супраць.

— Не магу не запытацца, цi чакаць вас у саставе нашай нацыянальнай зборнай на наступным чэмпiянаце свету? Два вы ўжо прапусцiлi.

— Усё будзе залежаць ад гэтага сезона ў НХЛ.

— За выступленнем нашай каманды ў Рызе сачылi?

— У ЗША хакей не на першым месцы, таму першынство не надта асвятлялася, але ў гэты час мы якраз гулялi з «Калгары», у Канадзе, таму змог даведацца аб вынiках. Аднак самiх матчаў не бачыў.

— Цi сумна вам пакiдаць «Анахайм» i чаму наогул пераходзiце менавiта ў «Фларыду»?

— Там да мяне праявiлi большую цiкавасць, а мяне ўсё задаволiла, таму i спынiўся на «Фларыдзе». Клуб мне падабаецца, бо гэта — маладая перспектыўная каманда з таленавiтымi нападаючымi i абаронцамi. Канешне, развiтвацца з «Анахаймам» цяжка, таму што я выступаў за яго дзесяць гадоў. Сезон пакажа, цi буду я смуткаваць па былому клубу.

— З пераходам трэба мяняць i месца жыхарства...

— Так. Я ж не магу жыць у Калiфорнii, а гуляць у Фларыдзе. Аднак пераехаць з аднаго дома ў iншы не праблема.

— У Калiфорнii вы лiчыце сябе сваiм?

— Мяркую, што так. Мне там камфортна. Наогул лiчу Калiфорнiю лепшым штатам Амерыкi, бо там лепшае надвор’е i клiмат для жыцця, побач акiян. Мiнус толькi адзiн — невялiкiя землятрусы, але з iмi звыкаешся, i эпiцэнтр не надта блiзка ад майго жылля.

— Можаце вызначыць тэндэнцыi сённяшняга хакея? Што хацелася б змянiць?

— Мне падаецца, што гульня стала больш камбiнацыйнай, хуткай, а значыць, трэба больш катацца. Калi раней у Канадзе выбiралi вялiкiх i цяжкавагавых iгракоў, то зараз тэндэнцыя — браць маленькiх i мабiльных. Галоўнае — не вынаходзiць зноў кола, бо яно ўжо створана, таму ў хакеi не трэба нiчога мяняць.

— Як лiчыце: чаго сёння не хапае беларускаму хакею?

— Iгракоў i трэнераў, бо недастаткова дзiцяча-юнацкiх школ i ўмоў, якiя iснуюць хоць бы ў той жа Расii.

— Вы жадалi б у будучым узначалiць нашу нацыянальную зборную?

— Звярнiцеся да мяне з гэтым жа пытаннем праз гадоў пяць, а пакуль я хацеў бы як мага больш пагуляць.

— Дзякуй за гутарку! Поспехаў на лёдзе i ў выхаваннi дачкi!