Сцерагуць iх сон курскiя салаўi

Источник материала:

Гiсторыя ў здымку

Адказ атрымалi — вы здзiвiцеся, але гэта факт — толькi летась, у 2006 годзе. Зусiм зблiзку: ад ваеннага камiсара Курскай вобласцi. «Ваш бацька, радавы Канаплёў Рыгор Трыфанавiч, ураджэнец Клiмавiцкага раёна Магiлёўскай вобласцi, памёр ад ран 22 чэрвеня 1943 года i пахаваны ў вёсцы Машкiна Канышэўскага раёна Курскай вобласцi».

I паехаў гэтай вясной мiнчанiн Анатоль Рыгоравiч Канаплёў з сынам у суседнюю Расiю, на магiлу бацькi i дзеда. Iмя яго знайшлi на мемарыяльнай плiце воiнскага захавання, у якiм па-брацку ляжалi 47 байцоў з дывiзiй маршала Ракасоўскага, што летам 43-га на Курскiм выступе процiстаялi групе армiй «Цэнтр».

Са школьнай праграмы мы памятаем: Курская бiтва — пералом у той вайне. Мой дзед пра гэта не даведаўся. Дзень у дзень роўна праз два гады пасля таго, як пайшоў на фронт, склаў галаву. Дзякаваць добрым людзям, цяпер вядомы i час яго смерцi, i месца вечнага спачыну. Яно дагледжана. Бо салдатаў з 43-га тут памятаюць. «Яны былi такiмi маладымi... За многiя гады сталi для нас нiбы родныя». Так сказала Канаплёвым пры сустрэчы кiраўнiк сельскага Савета Валянцiна Бондарава.

Беларускiя хлопцы — у расiйскай зямлi, калышуць iх сон курскiя салаўi. Расiйскiя — у беларускай. Повязь гiсторыi — самая моцная.

Алена РАЧЭЎСКАЯ, унучка салдата.

г. Мiнск.