Гiбiскус i рэiнкарнацыя

Источник материала:

Дзённік бландзінкі

ЛЕЖЭ I АКАПЯН

Паддалася спакусе далучыцца да сусветных каштоўнасцяў.

Пайшла на разрэкламаваную мастацтвазнаўцам Сяргеем Харэўскiм выставу Ф. Лежэ i Н. Лежэ-Хадасевiч. На будынку Нацыянальнага музея вiселi толькi афiшы з запрашэннем наведаць выставу Акопа Акапяна. Вырашыла далучыцца да нацыянальных каштоўнасцяў. I не пашкадавала.

Па-першае, «лежы» такi былi прадстаўлены, хоць i сцiпла, перад лесвiцай.

Працы невялiкiя, знаёмыя, таму асаблiвага ўражання няма. Хiба двайны партрэт сумнеўна-эратычнага зместу. Ды «бензакалонка» кранула сваёй наiўнасцю.

Па-другое, у зальчыку з Акапянам было цiкава. Самi карцiны, пераважна нацюрморты i пейзажы, вельмi мiлыя. Вытанчаная гама, вохрыста-шэра-алiўкавая. Нагадвае Уаеса, толькi без адчування ветру Арменiя — не Амерыка, i, можа, гэта добра. Спадабаўся «Нацюрморт з гiтарай» i карцiны з манекенамi: толькi лаялася на фатографаў, якiя блытаюць фотомастацтва з кiнематографам... А тут вельмi «сюжэтныя» дынамiчныя нацюрморты...

А яшчэ больш дзецi... Яны ляжалi на рознакаляровых посцiлках пасярэдзiне залы. Зусiм малыя, гадоў па пяць, шэсць. I малявалi гуашшу на вялiкiх лiстах паперы пад наглядам мам i замiлаванымi поглядамi музейных назiральнiц. Я так i не зразумела — гэта адукацыйны праект цi перфоманс.

У любым выпадку здорава.

IНТЭЛIГЕНТНАСЦЬ I IНТЭЛIГIБЕЛЬНАСЦЬ

Дзiву даюся, якая колькасць людзей пiша слова «iнтэлiгенцыя» праз «е». Некаторыя блытаюць словы «iнтэлiгент» i «iнтэлектуал».

Шматгадовае знаёмства з Валянцiнам Акудовiчам прымусiла мяне даведацца пра сэнс слова «iнтэлiгiбельнасць». Але вось учора зайшла на адзiн расейскi фiласофскi сайт i сустрэла сказ, якi прымусiў мяне засумнявацца ў тым, што я правiльна разумела яго сэнс як спазнанне выключна праз розум альбо iнтуiцыю.

«Извлечение интеллигибельности из точки касания со словарем и есть интеллигенция».

Не, нам, бландзінкам, гэтага не зразумець!

КОЎТУН I ЯСЕЛЬДА

Адкрыла сёння «Маладосць» , трэцi нумар — там мае здымкi гламурныя! раптам у змесце чытаю — Валянцiна Коўтун-Ясельда. Ё-маё, адкуль гэта ўзялася — «Ясельда»?

Не, каб гэта быў часопiс «Нёман», я можа што i зразумела б. Цi, скажам, пiсьменнiца нарадзiлася недзе на беразе. Так бы мовiць, дачка ракi. Але ж яна на Гомельшчыне нарадзiлася.

I мне таксама так захацелася ўзяць сабе псеўданiм! Першае, што прыйшло ў галаву, гэта «Сож». Але тут я зразумела, што «Сож» — гэта Балахонаў, а нiяк не я. Стала сабе падбiраць ... Можа я — Свiслач? Не, у нас многа пiсьменнiкаў, якiя значна большыя «свiслачы», чым я.

I тут успомнiлася. У гарадку Драгiчын, у раддоме якога я нарадзiлася, у гарадскiм парку, цячэ невялiчкая рачулка. Неяк спытала ў мясцовай жыхаркi, цi мае яна назву. Тая вокам нi мiргнуўшы сказала: «Гэта рэчка Пераплюйка».

Дык вось, дарагiя мае, з сённяшняга дня прашу называць мяне Ганна Мiкалаеўна Кiслiцына-Пераплюйка.

БЛАНДЗІНКА I ШАКАЛАД

Вось некаторыя дзiвяцца, што я люблю распавядаць анекдоты пра бландзінак.

А як iх не любiць, калi яны жыццёвыя? У тым сэнсе, што дыскрымiнацыя па колеру валасоў сапраўды iснуе. Заходжу сёння ў «еўрасетку» — мабiльнiк выбiраю. Гляджу на «шакалад», а тут прадавец падыходзiць:

— У нас ёсць i ружовыя. I ўпакоўкi ў iх вельмi прыгожыя...

А цяпер анекдот.

Iдуць 2 бландзінкi па пляжу. Адна другой:

— Ваў, глядзi, птушка дохлая.

Тая падымае вочы ў неба:

— Дзе?

ПIВА I СУБАРДЫНАЦЫЯ

Гавару днямi з паэтам Р. i крытыкам Т. па тэлефоне пра паэзiю. I такая ў iх скруха ў голасе з’явiлася, калi размова зайшла пра лiтаратурныя перспектывы!!!

Паступова высвятляецца, што i адзiн, i другi заходзiлi ў выдавецтва Л., дзе за сталом, застаўленым пляшкамi, сядзелi дзве маладзенькiя паэткi, якiя шчыра прапанавалi мэтрам выпiць пiва.

Гэтая акалiчнасць прасвятлiла мне прычыну песiмiзму!

Адсутнасць субардынацыi — вось сiмвал твой, новая лiтаратурная сiтуацыя!

НАВУМЕНКА I ЧУКОЎСКI

Пазванiлi, што памёр Iван Якаўлевiч Навуменка.

— Бабуля, ты памрэш?

— Памру.

— А цябе закапаюць?

— Закапаюць.

— Глыбока?

— Глыбока...

— Вось тады я пакручу тваю швейную машынку...

Памёр адэпт традыцыйнага лiтаратуразнаўства. А круцiць машынку няма каму...

ЛIТАРАТУРА I МАРАЛЬ

Гаворым на тэму «лiтаратура i мараль».

Валянцiн Акудовiч: не верыць у тое, што лiтаратура i мараль сумяшчальныя, а таксама не мае маральных аўтарытэтаў.

Мiхась Тычына: лiчыць, мараль i лiтаратура — не сумяшчальныя, але некалi меў маральныя аўтарытэты.

Я: лiтаратура — эксперыментальнае поле маралi, маральны аўтарытэт для мяне — Алесь Разанаў.

Ну цi не дзiўна, што самыя састарэлыя, рэтраградскiя думкi выказваю я — самая маладая з удзельнiкаў гутаркi? Хоць, можа, вяртанне да маральных прынцыпаў у лiтаратуры — гэта ўжо i ёсць «неаавангард»?

З гэтай нагоды згадалася нядаўна падслуханае:

— Дык пазванi яму на мабiльнiк!

— У яго НЯМА мабiльнiка!

— КРУТА! Хацеў бы я НЕ МЕЦЬ мабiльнiка! Могуць жа сабе людзi дазволiць!