Урок. На ўсё жыццё...

Источник материала:

З асабiстай справы абвiнавачваемага:

Вiтэк Казлоўскi (iмя i прозвiшча па этычных меркаваннях зменены), 20 лiстапада 1990 года нараджэння, нарадзiўся ў г. Вiльнюс, выхоўваецца ў поўнай сям’i, непаўналетнi, грамадзянiн Лiтоўскай рэспублiкi, навучэнец 9 «В» класа, раней не судзiмы.

Вытрымкi з пастановы суда:

Ацэньваючы сабраныя па справе доказы, суд знаходзiць вiну абвiнавачваемага ў здзяйсненнi заведама iлжывага паведамлення аб выбуху, якi рыхтуецца i якi стварае пагрозу для жыцця i здароўя людзей, — даказанай.

Пры назначэннi вiду i памеру пакарання суд улiчвае характар i ступень грамадскай небяспекi здзейсненага, а таксама асобу абвiнавачваемага. Суд прызнае змякчальнымi абставiнамi — чыстасардэчнае раскайванне ў здзейсненым, добраахвотнае пакрыццё ўрону абвiнавачваемым, яго непаўнагадовы ўзрост, i лiчыць, што ў дадзеным выпадку трэба назначыць пакаранне ў выглядзе ШТРАФУ.

...Цяжка казаць, што рухала хлопцам, калi ён з дому сваёй знаёмай, якая жыве ў Трокенiках, патэлефанаваў у «Белмытнсэрвiс», што на Катлоўскай мытнi, i паведамiў, што замiнiраваны магазiн бяспошлiннага гандлю «Бела Трэйдзiнг Дзьюцi фры», так званы «шоп». Магчыма, ён свавольнiчаў, магчыма, на яго аказалi ўплыў «баевiкi» або проста не было чаго рабiць..

...Праз некалькi хвiлiн каля «шопа» былi мiлiцыянеры з сабакамi, металашукальнiкамi, неабходнай у такiх выпадках апаратурай. Быў агледжаны кожны кут, квадратны метр, шчылiнка ў «Дзьюцi фры» i тэрыторыя, што да яго прылягае. Як i меркавалася — iнфармацыя iлжывая.

Для мiлiцыянераў «прабiць» нумар любога тэлефона — стацыянарнага, мабiльнага — не ўяўляе складанасцi. Праз некалькi хвiлiн пасля паведамлення аб замiнiраваннi «шопа» нумар тэлефона, з якога званiў юнак, ляжаў на стале ў членаў спецыяльна створанай камiсii. Напэўна, тэлефонны «тэрарыст» думаў, што гэты жарт так i сыйдзе яму з рук: ён жа грамадзянiн iншай дзяржавы — «сабраў манаткi — i да хаткi».

«Жартаўнiка» не прыйшлося доўга шукаць. Катлоўка i Трокенiкi — побач. Яго дапыталi. Юнак не ўпарцiўся, расказаў як было ўсё на самай справе. Высветлiлася, што гэты ўчынак ён зрабiў для смеху, «па прыколу»...

...Цiшыня. Суддзя аб’яўляе прыгавор. Радасны выдых у зале. У вачах юнака праблiснула iскрынка надзеi. На вуснах блiзкiх, якiя да апошняй хвiлiны хвалявалiся за далейшы лёс маладога хлопца, з’явiлася непадробна шчырая ўсмешка: хлопец i надалей будзе жыць з бацькамi, хадзiць у школу, бавiць вольны час з сябрамi. Хочацца верыць, што ў гэты момант яго думку прарэзвае строгае: «Такога больш не будзе. Нiколi! Гэта ўрок на ўсё жыццё. Абяцаю».