Валерый ШАНТАЛОСАЎ: «Трэба было праяўляць усе свае байцоўскiя якасцi»

Источник материала:

Звычайна, калi мяняюць iграка, той падыходзiць да лаўкi запасных, трэнеры пацiскаюць яму руку, дзякуюць за гульню. Шанталосаў пакiдаў поле, мiнуючы трэнерскую лаўку.

— Валера, такое адчуванне, што трэнер камусьцi хацеў такiм чынам паказаць, хто на самай справе вiнаваты ў тым пройгрышы?

— Такая замена не паддаецца нiякаму тлумачэнню. Траўмы ў мяне не было, зацяжкi часу — таксама. Калi Стральцоў хацеў паставiць Хамутоўскага з нейкай мэтай, то трэба было яго выстаўляць адразу ж пасля трэцяга гола, на 73-й хвiлiне.

— Можа, з iм па спадарожнiку звязаўся сам Эдуард Малафееў?

— Я не думаю, што Эдуард Васiльевiч да такога апусцiцца. Тым больш што перад таварыскiм матчам з Латвiяй у нас адбылася сур’ёзная размова. Я сказаў, што маю вялiкае жаданне гуляць за зборную, i на полi павiнны знаходзiцца мацнейшыя iгракi, якiя маюць гульнявую практыку, а не тыя людзi, якiм сiмпатызуе трэнер.

— Ты маеш на ўвазе Тумiловiча?

— А што, я гуляю горш за Гену? Проста ён аказаўся больш фартовым, але я таксама магу гуляць i выручаць каманду. Ну а што рабiць, калi самiх футбалiстаў трэба прымушаць «рыць зямлю»? Я ж бачыў, як у Галандыi паводзiлi сябе на полi некаторыя нашы палявыя iгракi. Усе лiчаць сябе прафесiяналамi i зоркамi, а як дайшло да справы... Вунь у галандскага абаронцы дэ Бура спыталi: цi баiцеся вы Хацкевiча, Бялькевiча? Той пацiснуў плячыма: а хто гэта такiя i дзе гуляюць?.. Дэ Бура ўсе ведаюць, як i астатнiх — Клюйверта, Давiдса... I каштуюць яны па 50 мiльёнаў, а не капейкi. Ну а калi ты Кутузаў цi Глеб, выйдзi, пакажы, на што ты здольны.

Не трэба было прымаць гульню галандцаў, трэба было самiм навязваць тактыку, атакаваць — словам, праявiць усе свае байцоўскiя якасцi, каб потым нiхто не казаў у твой адрас крыўдных слоў. А што датычыцца Стральцова, то я спрабаваў яму дапамагчы, i ён глыбока памыляецца, калi лiчыць, што ва ўсiм вiнаваты варатар.

— Напярэдаднi матча Беларусь—Галандыя, здаецца, вочы ва ўсiх гарэлi. Прэзiдэнт прыязджаў вас падтрымаць...

— Аляксандр Рыгоравiч правiльна казаў пра чыгунныя ногi футбалiстаў, але бачна, што i гэтыя словы не падзейнiчалi. Толькi Сяргей Штанюк i Аляксандр Лухвiч хацелi даказаць, што i беларусы не лыкам шытыя, аднак вынiк... Я ўчора цэлы вечар праглядваў забiтыя галы. Дапускаю, што першы гол Давiдса мог бы ўзяць, калi б заняў правiльную пазiцыю, ну а другi i трэцi — там увогуле не было анiякiх шанцаў. Так што гэта не «пенка» i не памылка, а праява вялiкага майстэрства галандцаў i недахвату яго ў нашых абаронцаў.

— Эх, не было з вамi Малафеева...

— Адсутнасць Малафеева здорава адбiлася на iграках: i ў паводзiнах на полi, i ў адносiнах да справы. Што падкупляе ў Малафееве — гэта яго эмацыянальны характар. Ён надае энергii футбалiстам. Паказвае, што неабыякавы да футбола. Такiя людзi, якiя патрабуюць, i дабiваюцца нейкiх вынiкаў. Тое, што зараз адбываецца ў зборнай, не паддаецца нiякаму тлумачэнню. Дзе гэта бачна, каб тыя ж галандцы напярэдаднi адказнага матча засталiся без трэнера? Сама абстаноўка вяла да такога вынiку. Ну няўжо за год да пачатку адборачных матчаў нельга было высеяць добрае поле. Каб iгрок прыехаў i думаў толькi пра гульню. Прыехалi ў Стайкi, а там непрыбраныя ложкi. У нумарах селяць па тры чалавекi. Аднаму трэба класцiся ў 9, другому ў 10, трэцяму — у гадзiну ночы. Экiпiроўкi няма. Iгракi, праўда, паехалi ў Галандыю экiпiраванымi, а кiраўнiкi — хто ў чым. Хацеў бы я пабачыць так iтальянскую цi галандскую дэлегацыю. Вось i лiчым сябе прафесiяналамi, а на самай справе мы — аматары.

— I тым не менш, у 1995-м атрымалi перамогу?

— Гэта была найперш тактычная перамога Сяргея Бароўскага.

— Чым адрознiваецца Малафееў ад Сяргея Уладзiмiравiча?

— Бароўскi больш спакойны. Гэтым i карысталiся ўсе iгракi зборнай. Прыязджалi ў Мiнск пабачыцца з роднымi, прападалi хто дзе хацеў. А тут скажа трэнер адключыць сотавы тэлефон — i адключыш. Трэнер павiнен мець жорсткi характар, такi як у Малафеева, якi i надзею ўселiць i «падзавядзе» так, што будзеш гуляць.

Вось Валiк Бялькевiч — цудоўнейшы футбалiст, класна гуляе за кiеўскае «Дынама», але толькi Малафееў ведае ключ да яго характару, толькi ён можа прымусiць яго рабiць тое ж самае за зборную. Малафееў заўсёды пытае, хто гатовы выйсцi на поле i «адпахаць» на ўсе сто? Калi ты кажаш, што гатовы, а выходзiш на поле без агеньчыка ў вачах, ты — здраднiк.

— Спадзяешся абараняць зборную ў матчах з Аўстрыяй i Чэхiяй?

— Рыхтуюся. Можа, гэтым жэстам Стральцоў i сказаў: хлопчык, гудбай! Але я ўпэўнены, што Малафееў скажа: «Валера, я даю табе шанц!».