Без вiны вiнаваты

Источник материала:

Валянцiнкай...

Мы, так бы мовiць, ужо ўвязалiся — сталi 14 лютага святкаваць Дзень святога Валянцiна. У вынiку ў мяне (i зусiм не святой) — букет на стале, дзве паштоўкi i нават адна тэлеграма (што, магчыма, цiкава — на беларускай мове, з 11 памылкамi ў 4 радках, не лiчачы адсутнасцi «прыўзнятага капялюшыка» над лiтарай «у» i «вочак» над «е»)...

Зрэшты, як вы разумееце, справа зусiм не ў iх — не ў памылках, не ў вiншаваннях — у тым, што з агульнага лiку дзён выбраны адзiн, агульны, каб зусiм не лiшнi раз прызнацца ў пачуццях: каб сказаць усiм, падораным лёсам, сваё «кахаю» цi «люблю»... Альбо напiсаць — у намаляваных сэрцах i паслаць. Тады гэтыя прызнаннi будуць называцца «Валянцiнкамi»...

Пяць гадоў таму менавiта так мелася назваць сваю аўтарскую рубрыку. Сцiпласць «не пусцiла». Тады... А зараз жа, напэўна, можна?..

Да таго ж сёння, у першы дзень вясны проста панiчна хочацца падарыць чытачам усмешку — «простаю мовай» (цi «Валянцiнкай»?) расказаць, ну зразумела ж, пра чарговую паездку ў тралейбусе.

...Гумарыст Задорнаў перш, чым распавесцi нешта падобнае, папрасiў бы цiшынi — каб пачулi ўсе. Але ў гэтым выпадку — пачуць мала. Добра б яшчэ i ўявiць...

Люты (у поўным сэнсе гэта слова), мароз... Каб не ён, — тыя два прыпыначкi я б прабегла, а так...

Тралейбус падплыў — гасцiнна расчынiў свае дзверы. Народу шмат — i выходзiць, i заходзiць: я (прабачце — не галоўная тут «геройка») — за досыць рухавай пажылой кабетай. Тая, вiдаць, месца спераду згледзела: стрымгалоў ад дзвярэй рванула... Адно — зачапiлася за нешта, злосна ляпнула: «Во, рассеўся...»

Рассеўся i насамрэч (бачу, зайшоўшы) проста волат — высокi, мажны стары (шапка, як у Печкiна): адну нагу ўздоўж сядзення выцягнуў, на яе зверху палку паклаў...

Ну i няхай... Не замiнае ж... Мне, прынамсi. У яго збоку стаяць... Але дзед раптам схамянуўся, тую палку падцягнуў пад сябе, нагу таксама. I... пачынае ўставаць са словам... «Сядайце».

— Ды вы што?! — аж жахаюся. — Ды бронь божа! Ды не буду я!..

— Не, — настойвае стары, — а я хачу, каб ты села... Хачу ўступiць табе месца.

— Цi, мо, пагаварыць? — здагадваюся я. — То яно ж i гэтак можна...

Дзед (для прылiку?) iмгненняў колькi вагаецца, пазiрае, запытальна маўчыць, потым (з месца ў кар’ер) выдае:

— Ведаеш, я адзiн цяпер, жонка памерла... Дзевяць гадоў ужо... Дык з катом жыву. Маленькi такi... Каток... Восем кiлаграмаў...

— Во с... раз’еў! — кiдае кабета, што заняла-такi месца якраз перад старым.

Дзед не чуе (цi не звяртае ўвагi?), расказвае далей:

— Ён у мяне ведаеш, што есь? Доктарскую каўбаску, гэта — калi свежая яшчэ... I карпа жывога.

— А вы тады што? — пытаюся я, ведаючы кошты i памеры пенсiй.

— О-о, ты не бойся! Мне таксама хапае, — супакойвае стары. — У мяне ведаеш, якая пенсiя? Пад мiльён...

— Лжэ! — каментуе кабета спераду.

— ...Рамонт у кватэры зрабiў, — працягвае дзед, — унукам памагаў. А цяпер мяне праўнукi любяць. Бо я ж iм, як прыедуць, i марожанае, i пiрожанае...

Што яшчэ — пачуць не паспяваю: выходзiць мне.

— Ужо? — са шкадаваннем пытае стары. — То шчаслiва табе!..

— I Вам... Таксама... Шчаслiва... Прывiтанне «катку».

— Каб ён здох! — ляпае кабета.

...Без каментарыяў, як кажуць калегi з «Еўраньюс».

Хоць як па мне, дык «катка» (без дай прычыны праклятага) i вельмi шкада...

Тых, хто па-беларуску не разумее, дарэчы, таксама, бо перакладзi цётчыны словы на мову iншую, нешта, калi нават не ўсё, беззваротна знiкне.

Цi ў чарговы раз памыляюся?